ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ !!!/!

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

"Τα πάντα μπορούν να μας οδηγήσουν στον Χριστό"! 

 

 
(του γέροντος Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου)
Το σκοτάδι, ως συνέπεια της πτώσεως του ανθρώπου, δεν βγάζει ποτέ στο φως. Το φως διαλύει το σκοτάδι, διότι το σκοτάδι είναι ανυπόστατο, δεν έχει ουσία. Υπάρχει όμως μία περίπτωσις την οποία πανσόφως εκμεταλλεύεται ο παντουργός Θεός για το καλό μας, βγάζοντας και από το κακό καλό, από το σκοτάδι φως. Πώς; Δια της μετανοίας. Βλέπω την κακία μου, την αμαρτία μου,μετανοώ, κλαίω, θρηνώ, οδηγούμαι στον Θεόν, αναλαμβάνω τις ευθύνες μου, νήφω, καρτερώ, και μέσα μου καλλιεργείται ο καινούργιος άνθρωπος που βγαίνει από την μετάνοια. Άρα, το καλό δεν βγαίνει από το κακό, αλλά από την μετάνοια, που είναι άλλος νους, ο νους που τον παρέχει ο Θεός μέσα στην καρδιά.

Όταν ανησυχεί, λόγου χάριν, ο πατέρας ή η μητέρα, επειδή αμαρτάνει το παιδί, και το κτυπά, οπωσδήποτε θα βγάλει αντίθετο αποτέλεσμα. Διότι, εάν το παιδί κάνη αμαρτίες, σημαίνει ότι ζητάει την αμαρτία και θα τα βάλει με σένα, που γίνεσαι κήρυξ της αρετής. Και τώρα μεν φοβάται να αμαρτήσει, αλλά μόλις απελευθερωθεί από σένα, θα οδηγηθεί αμέσως στο κακό. Η βία, το κακό, δεν μπορεί να βγάλει καλό.


Πες λοιπόν στο παιδάκι σου το καλό, μάθε του τι είναι ο Θεός. Μίλησέ του από το πλήρωμα της δικής σου καρδιάς, φώτισέ του λίγο την συνείδηση με την δική σου λαχτάρα και θεία εμπειρία,και μπαίνοντας μέσα του ο Θεός, θα τον αγαπήσει. Μπορεί να βρίζει, μπορεί να κάνη αμαρτίες, αλλά έχοντας τα σπέρματα του Θεού, που είναι τόσο ισχυρά, ο Θεός τα καλλιεργεί και βγαίνει η καινούργια φύτρα, το καινούργιο βλαστάρι, το οποίο δίδει καινούργια ζωή. Αυτή είναι η μετάνοια.


Το παιδί δηλαδή αυτό, επειδή το αφήνεις ελεύθερο, επειδή το σέβεσαι, επειδή του είπες την αλήθεια, επειδή του απεκάλυψες τι έχει η καρδούλα σου και τι κόσμοι υπάρχουν μέσα σε αυτήν,λέγει μετά: Μα, τί φρικτή ζωή που κάνω! Τί είναι αυτή η αμαρτία! «Αναστήσομαι και επιστρέψω εις τον Πατέρα» (Λουκ. 15, 18). Και ο βλαστός της μετανοίας βγάζει τον καρπό της καινής ζωής.


Έτσι τα καταφέρνει ο Θεός να βγάζει και από το στόμα του λύκου την σωτηρία.


Ο Ιώβ, από την κατάρα στην οποία είχε πέσει, έβγαλε την ευλογία του Θεού και ανεκαινίσθη. Ο Μωυσής ο Αιθίοψ, από τα εγκλήματα και τις ληστείες, έβγαλε την καινούργια ασκητικώτατη ζωή και έγινε αγνώριστος. Δεν τον γνώρισαν καν οι παλαιοί σύντροφοί του και οι άλλοι ληστές΄ τόσο «ανεκαινίσθη ως αετού η νεότης του» (Ψαλμ. 102, 5), έγινε καινούργια η ζωή του.


Επομένως, μπορούμε να πούμε: Όποιος είναι θυμώδης, ας στρέψη όλον τον θυμό, όλη την εσωτερική ένταση του προς τη αγάπη του Θεού, προς την ειρήνη, προς τα σωτήρια λόγια, προς το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με, τον αμαρτωλόν», χρησιμοποιώντας όποιον τρόπο τον βοηθεί. Κάποιος το έλεγε, κτυπώντας τα χέρια του. Τον είδα και τον ρώτησα: Τί κάνεις εκεί; Και μου απήντησε: Είχα μάθει με τα μηχανήματα να κουνώ τα χέρια μου και δεν μπορώ τώρα να κάνω αλλοιώς. Μπράβο, του λέγω, συγχαρητήρια. Βλέπετε πως το κακό, ο θόρυβος, που είναι το χειρότερο κακό, μπορεί να βγάλει και καλό; Κάποιος θαλασσινός το έλεγε, έχοντας την εντύπωση ότι έπιανε τα κουπιά, γι’ αυτό και κουνούσε τα χέρια του. Πραγματικά έπιανε το κουπί, τον Χριστόν.


Άρα, το παν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Ό,τι μας δίνει ο Θεός, ότι μας κάνουν οι άλλοι, ότι παθαίνουμε μέσα μας και γύρω μας, όλα είναι μεταγωγικά προς τον Θεόν. Τόσο απέραντη είναι η αγάπη του Θεού. Μόνον τα αποβράσματα του εγώ μας δεν είναι σωτήρια. Αυτά μας απομακρύνουν από τον Θεόν.
----------------------------------------------------------------

Τετάρτη, 29 Ιανουαρίου 2014



Συνέντευξη του Μητροπολίτη Μεσογαίας, με θέμα την έκδοση του καινούριου του βιβλίου:
 
"ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ..."
 
Της Μαρίας Γιαχνάκη / briefingnews.gr
Δεν ήταν η πρώτη φορά που κάθισα στο ίδιο γραφείο μαζί του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον είδα απέναντί μου ετοιμοπόλεμο να μου απαντήσει στις ερωτήσεις μου. Αφορμή αυτήν την  φορά για την συνάντησή μας ήταν το νέο του βιβλίο με τίτλο «Αν υπάρχει ζωή, θέλω να ζήσω».
Αλλά ήξερα ότι δεν θα μέναμε μόνο σε αυτό, διότι πάντα μια συνάντηση με τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαο  είναι ένα ταξίδι που περιχει τρικυμίες, φουρτούνες, γαλήνη και ψυχικό ξεσηκωμό.
Διότι ο ίδιος από μόνος του είναι έτσι ένας απρόβλεπτος καπετάνιος που σε φτάνειπάντα και με ασφάλεια στον προορισμό από τον δρόμο που θέλει εκείνος,αλλά σε αφήνει να ζήσεις την μοναδικότητα των εμπειριών του ταξιδιού.
Ίσως κάπως έτσι να ένιωσαν και οι πρωταγωνιστές του βιβλίου του -ένα μάτσο νέοι με αμφιβολίες, εμπειρίες, πληγωμένες σκέψεις και δυσπιστίες- όταν πραγματοποίησαν μαζί του ένα ταξίδι κατά την διάρκεια του οποίου είχαν να κάνουν πολλές ερωτήσεις...

Και βέβαια περίμεναν απαντήσεις για το αν υπάρχει ελπίδα, αν υπάρχει Θεός; Πως αποδεικνύεται η ύπαρξη του Θεού κ.λπ.

Το βιβλίο του το διάβασα τρεις φορές, μια χιαστή όπως διαβάζουν οι επαγγελματίες , μια ως κανονική αναγνώστρια και η αλήθεια είναι ότι με κέρδισε και μια τρίτη για να μπορέσω να συνειδητοποιήσω ορισμένα νοήματα και να ευχαριστηθώ περισσότερο κάποιες στιγμές μεταξύ των πρωταγωνιστών. Με κέρδισε βεβαίως ο περιγραφικός λόγος του που με έκανε να βρίσκομαι εκεί δίπλα τους, να ακούω τα λόγια τους, να αντιλαμβάνομαι την σκέψη τους και να νιώθω το χτυποκάρδι της συζήτησης…
Μια παρέα νέων λοιπόν, από τις πολλές που τον επισκέπτονται θέτουν ερωτήματα  ζωής στον Μητροπολίτη. Η παρέα αυτή δεν είναι παιδιά της εκκλησίας, είναι νέοι διαφορετικής κουλτούρας μεταξύ τους, με παράσημα ζωής ο καθένας κερδισμένα από την πορεία τους, με τις δικές του ιδέες αναρχίας, αμφισβήτησης, αλλά και αναζήτησης.  Τα 100 ερωτήματα που περιγράφονται στο βιβλίο είναι κάποια από τα πολλά  που έχει φυλάξει  ο συγγραφέας στα κιτάπιατου.

Προσπαθώντας λοιπόν να κάνει την νεαρή παρέα να αναζητήσει την αληθινή ζωή και όχι απαραίτητα να τους πείσει ότι οι δικές του θέσεις για την Εκκλησία είναι οι σωστές, έγραψε το βιβλίο με 100 ερωτήσεις και απαντήσεις για την Πίστη.

Στο πρόσφατο βιβλίο σας κεντρικός άξονας της κουβέντας σας προφανώς ήταν η πίστη.

Μέσα σε όλο αυτό το παγκόσμιο παραλήρημα που ζούμε, αυτόπου σήμερα είναι το ζητούμενο είναι η πίστη. Από το έλλειμμά της πάσχουμε. Όσο κι αν σας φαίνεται παράδοξο, το πρώτο δεν είναι η αγάπη. Η δε πίστη δεν είναι κάτι το διανοητικό. Όταν τα κοσμικά,τα ανθρώπινα συστήματα ανεπαρκούν, για να επιβιώσει κανες υπαρξιακά αναζητάει κάτι άλλο. Κάπου εκεί εμφανίζεται ο Θεός.
Η αλήθεια είναι ότι ο σύγχρονος άνθρωπος στερείται εμπειριών πίστεως και εμπιστοσύνης στον Θεό. Αυτό που κυριαρχεί είναι η αμφισβήτηση  του Θεού και η παντελής αδιαφορία για Αυτόν. Ο μέσος νέοςσήμερα και αγνοεί τον Θεό και αδιαφορεί και διακατέχεται από μία εκ προοιμίου απορριπτική για την πίστη και την Εκκλησίαπροκατάληψη. Έτσι απορρίπτει και διαγράφει από τη ζωή του ως άχρηστο ή και επικίνδυνο κάτι το εξαιρετικό. Αυτό είναι αδικία όχι απέναντι στην πίστη και στην Εκκλησία αλλά απέναντι στους εαυτούς μας.
Μέσα λοιπόν από αυτόν τον διάλογο ήθελα κατά το δυνατόν να σπάσω αυτές τις προκαταλήψεις,βάζοντας μέσα και τον  εαυτό μου, με απόλυτη εξομολογητική διαφάνεια και ειλικρίνεια, διότι κι εγώ πέρασα και περνώ ενίοτε από κάτι τέτοιου τύπου εσωτερικές ταλαντώσεις. Ο σκοπός είναι να δώσω υποψία της αξίας της πίστεως όχι να πείσω. Με το βιβλίο αυτό ήθελα να ανοίξω το θέμα και όχι να το κλείσω.

Κάπου γράφετε ότι κάποια στιγμή απογοητευτήκατε από την κουβέντα σας με τα παιδιά.

Αυτό είναι απόδειξη της δικής μου ανελευθερίας, την οποία εξομολογούμαι.Δεν είναι οι άλλοι ανεπαρκείς κι εγώ ο σοφός. Δεν είναι μόνο οι άλλοι προβληματικοί, είμαι κι εγώ.

Κι εσείς όμως κάνετε την δική σας αναζήτηση μέσα από αυτήν την συντροφιά  του βιβλίου.

Ασφαλώς. Το σημαντικό δεν είναι ότι κάποιος είναι σωστός και κάποιοι λάθος, αλλά ότι όλοι μαζί διψάμε για αλήθεια. Κι εγώ πάντα αναζητώ. Πάντα θέλω να διψώ. Και ακούγοντας και μιλώντας.

Αντιληφθήκατε μέσα από αυτό το ταξίδι με την παρέα των νεαρών ότι βρίσκονται ψυχή τε και σώματι μακριά από την έννοια της Εκκλησίας; Ότι βρίσκονται μακριά από  τα μυστήριά της, διότι δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχουν ως μυστήρια, αφού κανείς δεν τους έχει μιλήσει ως τώρα;

Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ή είμαστε χαμένοι ή λάθος ψαγμένοι. Και σίγουρα αποξενωμένοι από τη διάλεκτο, τα μυστήρια, τη ζωή, την εμπειρία της Εκκλησίας. Είναι πολύ επίπεδος ο άνθρωπος πο δεν ξέρει τι είναι η προσευχή, η εξομολόγηση, η ανάσα του Θεού. Αυτό λέει το βιβλίο. Είμαστε ένοχα προκατειλημμένοι και καθόλου υποψιασμένοι.
Μέσα από αυτό θέλω να εκφράσω το τι μεγάλο πράγμα είναι η αναζήτηση του Θεού και ακόμη μεγαλύτερο η συνάντηση μαζί Του.

Θεωρείτε ότι οι συντροφιές νέων φεύγουν από σας αλλαγμένοι, υποψιασμένοι;

Υποψιασμένοι ναί, αλλαγμένοι δεν το ξέρω. Δεν είναι εύκολο πράγμα αυτό.

Νομίζω  όμως ότι ενώ συχνά φεύγουν με έναν αρχικό ενθουσιασμό, έξω...φυσάει πολύ.  Οι μέριμνες,οι κοινωνικοί επηρεασμοί,οι αναστατώσεις, οι συγκεχυμένες ιδεολογίες, η καθημερινότητα, η πεζότητα, όλα αυτά κάνουν τους ανθρώπους να ξεχνούντην έκπληξη της αλήθειας και να βρίσκονται με το κεφάλι βουτηγμένο κάτω στην πραγματικότητα του ψέματος. Έτσι είμαστε οι άνθρωποι. Πολλές φορές ακούμε κάτι, ενθουσιαζόμαστε και μετά το ξεχνάμε το προσπερνάμε. Το 
followupσε αυτά είναι το πιο σημαντικό από όλα. Η αρχική αφορμή θέλει τη διαρκή ανζωπύρωσή της.
Εσείς τι αποκομίσατε  από αυτήν την συντροφιά του βιβλίου, η  οποία βέβαια  εκπροσωπεί και άλλες πολλές τέτοιες συντροφιές που ξέρουμε ότι σας επισκέπτονται;
Από αυτά τα πρόσωπα το πιο σημαντικό είναι η Μαρίτα. Ήταν πιο ουσιαστική, πιο ταπεινή, δεν είχε ειρωνεία. Η άλλη κοπέλλα, η Έλενα, ήταν πιο επαναστατική, αναρχική, με ευαισθησίες εσωτερικές, η οποία με έναν ελεύθερο τρόπο άνοιξε την πόρτα της ψυχής της και αφού χτυπήθηκε στη ζωή, τώρα  η ελπίδα της είναι ο Θεός.

Η πορεία αρχίζει από την υποψία, ακολουθεί η πίστη,η ελπίδα, η συνάντηση, η βίωση. Όλα έχουν το βάρος και την αξία τους. Για να πέσει ένας τοίχος δεν πέφτει με το πρώτο χτύπημα. Θα χτυπήσεις, θα ξαναχτυπήσεις και το πρώτο ράγισμα μπορεί να εμφανιστεί μετά από  15,20 χτυπήματα. Αν δεν είχαν προηγηθεί όμως τα προηγούμενα αφανούς αποτελέσματος χτυπήματα, το τελευταίο δεν θα κατάφερνε τίποτα. Εγώ δεν περιμένω κάτι άλλο από το να μιλήσουμε αληθινά. Και αυτό υπήρξε με όλους.

Στο βιβλίο  αυτό στην ουσία δεν εμφανίζετε και πολύ εύκολο τον δρόμο να φτάσεις στον Θεό αντιθέτως τονίζετε το πόσο στενή είναι η πύλη που οδηγεί σε αυτόν.

Δεν έχετε δίκιο. Δεν ασχολούμαι με τη δυσκολία ή την άνεση του πράγματος. Δεν έχει καμία σημασία αν ο δρόμος είναι εύκολος ή δύσκολος. Είναι όμως άληθινός και όμορφος. Γι  αυτό και δεν προσπαθώ να πείσω, αλλά να δείξω. Γι’ αυτό και αφήνω ελεύθερο τον συνομιλητή να αποφασίσει. Έτσι νομίζω.

Είναι ηθική ικανοποίηση για σας, όταν οι νέοι σας πλησιάζουν;

Αισθάνομαι μια χαρά, γιατί μοιράζομαι την αλήθεια. Όταν προσφέρεις κάτι που νιώθεις ότι είναι πολύτιμο, βλέπεις ότι ο άλλος αρχικά διστάζει, μετά σε πλησιάζει και στη συνέχεια γίνεται συνδαιτημόνας, αρχίζει πλέον να κοινωνεί μαζί σου κάτι πολύ μεγάλο, τότε πώς να μην έχεις χαρά; Στο κάτω-κάτω έτσι καταξιώνεται και η αποστολή μου.

Βέβαια φαντάζομαι ότι  στην αρχή σίγουρα τους ελκύει το γεγονός του κάπως εντυπωσιακού επιστημονικού σας παρελθόντος.

Αυτό είναι αλήθεια. Είναι άχαρο να το πούμε, αλλά αυτό είναι το κλειδί της πόρτας. Επειδή λοιπόν έχει μια αίγλη ο κόσμος των φυσικών και θετικών επιστημών και υπάρχει ένα ανάλογο βιογραφικόδικό μου,ίσως ασυνήθιστο για κληρικό, νομίζω ότι αρκετοί από κει ξεκινούν.

Οι άνθρωποι έμαθαν να πιστεύουν στην επιστήμη. Δεν τα ξέρουν όλα αυτά που λέει η επιστήμη αλλά τα πιστεύουν. Εγώ αντίθετα πιστεύω στον Θεό. Αυτόν εμπιστεύομαι. Απόλυτα. Γνώρισα την επιστήμη, έκανα έρευνα,βρήκα μόνος μου,ψηλάφισα το άγνωστο. Για να το κάνω αυτό πίστεψα σε άλλους. Τώρα ψηλαφώ τα του Θεού.Είναι πολύ καλύτερα.

Υπάρχουν στοιχεία από τις επαφές σας με τους νέους που δεν έχουν γραφεί σε αυτό το βιβλίο;

Ασφαλώς και πολλά.  Αυτό που με περιόρισε ήταν ο στόχος των 100 ερωτημάτων. Σκέπτομαι να προχωρήσω και σε δεύτερο και τρίτο βιβλίο. Το πρώτο είναι «τοχτύπημα της πόρτας»,η υποψία του Θεού, η πρώτη πίστη. Το επόμενο θα είναι «το άνοιγμα», η πορεία  προς τον Θεό. Ελπίζω να κλείσω με την«επίσκεψη του Θεού»,δηλαδήμε τις γεύσεις της κοινωνίας με τον Θεό.

Σας επισκέπτονται πάρα πολλοί νέοι, η επιλογή των νεαρών πρωταγωνιστών αυτού του βιβλίου πως έγινε;

Αυθόρμητα,για να έχουμε μια σφαιρική κατάθεση προβληματισμού. Έτσι, ο ένας είναι άνθρωπος της Εκκλησίας, ο δεύτερος μιας διαφορετικής παιδείαςπου αντέδρασε. Άλλος είναι εντελώς άσχετος και αδιάφορος. Η μία κοπέλλα λίγο ψάχνεται. Η άλλη ψάχτηκε, πάλεψε και βρέθηκε κάπου. Είναι διακριτική, μένει στο τέλος και δεν μιλάει. Όλοι είναι υπαρκτά πρόσωπα.

Αρχίσατε αυτό το βιβλίο να γράφετε σε κάποιες πολύ προσωπικές σας στιγμές, όταν ήσασταν απομονωμένος από τον κόσμο.Ήταν τυχαίο;

Δεν ξέρω. Μου προέκυψε σε ένα ερημητήριο του Αγίου Όρους. Δεν είχα ηλεκτρικό ρεύμα, σχεδόν τίποτα. Βρήκα εκεί κάτι κόλλες χαρτί, είχα κι ένα στυλό κι άρχισα να γράφω πολύ πυκνά με το χέρι, διότι δεν ήταν αρκετό το χαρτί

Μετά απόπέντε μήνες, βρέθηκα πάλι σε ένα ερημητήριο, αυτή τη φορά στην Πάτμο. Εκεί ολοκλήρωσατον διάλογο. Δεν υπήρχε καμία άλλη σκοπιμότητα. Βγήκε αυθόρμητα. Η ησυχία όμως και η έρημος βοηθάει πολύ.

Ένα χρόνο μετά την περσινή μας συνάντηση συνεχίζετε να βλέπετε κόσμο , νέους οικογένειες ανθρώπους που χτυπήθηκαν από την κρίση. Πιστεύετε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι θα αντέξουν τα χτυπήματα αυτά όσο συνεχίζεται η κρίση;

Θα σας πω πως αισθάνομαι. Δεν έχω πολλή ελπίδα ότι θα ξεφύγουμε από αυτό που μας ετοιμάσανε, από αυτό στο οποίο μας παγίδευσαν. Ελπίδα θα είχα μόνο αν ξυπνούσαμε ως λαός. Δυστυχώς όμως δεν φαίνονται σημάδια αφύπνισης. Ο λαός συνεχίζει να κοιμάται, αν και είναι στα όρια της αντοχής του. Θα δείτε με τι κριτήριο θα ψηφίσουμε. Εντελώς επιπόλαια.

Παρόλα αυτά δεν βλέπουμε τον κόσμο να στρέφεται αλλού να αναζητά λύσεις που θα τον σώσουν και θα τον ηρεμήσουν αλλά παλεύει με τα γήινα, τα υλικά.

Είναι σαφές ότι θα πρέπει να υπάρξει στροφή προς άλλες κατευθύνσεις. Για παράδειγμαείναι μεγάλες σταθερές η Εκκλησία και η πίστη,και δοκιμασμένες. Αλλά μη αξιοποιημένες. Αντίθετα υπάρχει και ύβρις και περιφρόνηση και συκοφαντική δυσφήμησή τους. Και όμως εκεί κρύβεται και το μυστικό και η ελπίδα. Το φοβερο είναι ότι ούτε η Εκκλησία δραστηριοποιείται ούτε και η κοινωνία ανταποκρίνεται.

Δεν έχω την ελπίδα ότι αυτός ο τρικυμισμένος ωκεανός εύκολα θα ηρεμήσει. Έχω όμως την χαρά και τη βεβαιότητα ότι οι νησίδες που υπάρχουν μέσα σε αυτόν τον ωκεανό θα συνεχίσουν να υπάρχουν και θα αποτελούν καταφύγιο όσων ναυαγών τις επιλέξουν.

Ναι αλλά έτσι θα προχωρήσει η ζωή μας; προσπαθώντας να πιαστούμε από κάπου μέσα στον ωκεανό;

Φυσικά. Έτσι είναι όλη η ιστορία,τρικυμισμένος ωκεανός. Πόλεμοι, καταστροφές, αρρώστιες, επιδημίες, αποστασία, αμαρτία, μιά διαρκούσα κρίση.

Δυστυχ
ς,η ελπίδα μας επικεντρώνεται στη λύση του οικονομικού προβλήματος. Γιατί η ευμάρεια έγινε ο θεός μας. Είναι πολύ λίγο αυτό.
Βέβαια, η κρίση μπορεί να γεννήσει αξίες και αυτές πολιτισμό. Μακάρι να συμβεί κάτι τέτοιο. Από την άλλη όλα δείχνουν πως οι κοινωνίες μας πορεύονται προς αποστασία προς πνευματική αυτοκαταστροφή. Κάτι τέτοιο οδηγεί νομοτελειακά στην
πείνα, στον λοιμό, στη στέρηση, στον θάνατο.

Σε αυτό το απόσπασμα του βιβλίου δίνεται μια ουσιαστική εξήγηση
για τις επιλογές του μετά την λαμπρή του πορεία στο χώρο των επιστημών


Συνεπώς, δεν έχω καμία ελπίδα, έτσι  όπως την θέλει η κοσμική αντίληψη. Είμαι όμως γεμάτος από ελπίδα, όπως την κατανοεί η Εκκλησία.

Γι αυτό έγραψα και το βιβλίο. Με πολλή ελπίδα. Θες ελπίδα; Ζήσε με πίστη στον Θεό. Αρνείσαι την πίστη; Δεν έχεις ελπίδα. Αυτός είναι ένας παγκόσμιος νόμος με διαχρονική ισχύ.

Ο τίτλος του βιβλίου σας είναι και σημαδιακός και επίκαιρος;

Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από τα λεγόμενα ενός ανθρώπου που ψάχνεται. Δεν ξέρω αν είναι πιστός και δεν τ ξέρει ούτε ο ίδιος, αλλά είναι ένας άνθρωπος ειλικρινής, και με πολύ πόνο είπε αυτό: «Αν υπάρχει ζωή, θέλω να ζήσω».
Σήμερα γιατί αυξάνονται οι αυτοκτονίες; Γιατί δεν θέλουν να ζήσουν οι άνθρωποι; Γιατί δεν πιστεύουν στην ζωή.  Δεν έχουν ελπίδα. Έρχεται αυτό το βιβλίο και τι λέει; Αν υπάρχει ζωή θέλω να ζήσω. Η ελπίδα και η ζωή είναι μονόδρομος. Και λέγεται πίστη. Με την πίστη και στα γεράματα και στις δοκιμασίες και στερήσεις του είναι κανείς νεανικός, γεμάτος ζωή. Διαφορετικά και στα νιάτα του είναι γηρασμένος.

Συνάντησα πρόσφατα τον αρχιεπίσκοπο Αλβανίας που είναι κοντά 84 ετών, στην δύση της βιολογικής του ζωής, στην κάμψη της πνευματικής και κοινωνικής αποστολής του και όμως είναι γεμάτος οράματα...  Έχει αρχή στη δύση του. Είναι νέος στα 84. Αυτό είναι η Εκκλησία.

Έτσι που πάει ο κόσμος θα ταλαιπωρείται, θα μπερδεύεται με τον εαυτό του, θα αυτοκαταστρέφεται, θα παίρνει μερικές ανάσες και μετά πάλι στην παρακμιακή του πορεία.

Υπάρχει όμως απαξίωση για την  Εκκλησία  και από τους πολιτικούς και από την κοινωνία γενικότερα. Ήλπιζα ότι μέσα από αυτήν την οικονομική κρίση θα υπήρχε μια άλλη στάση για την Εκκλησία. Αυτό εμένα προσωπικά με απογοητεύει.

Εσείς έχετε απογοητευτεί από αυτό, εγώ απογοητεύομαι που δεν υπάρχει αφύπνιση στο εκκλησιαστικό σώμα. Να καταλάβουμε τι θησαυρό  κρατάμε και πώς αυτόν θα τον ζήσουμε και θα τον προσφέρουμε. Διότι δεν φταίει μόνο η κοινωνία και οι άλλοι,φταίμε κυρίως εμείς.

Αν οι άνθρωποι που έχουν διαγράψει την Εκκλησία μέσα τους,κάποτε την γνώριζαν,ίσως θα την ζούσαν καλύτερα από εμάς.

Τα παιδιά του βιβλίου ήταν τέτοια παιδιά. Νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να ζήσουν αυθεντικότερα από μένα αυτό που εγώ τους μετέφερα.

Οι πολιτικοί μας τι ρόλο παίζουν στην ζωή μας στην καθημερινότητά μας στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε τώρα ως χώρα;

Το πρόβλημά μας καταρχήν ξεκινάει από την παιδεία και για αυτό ευθύνεται ο πολιτικός κόσμος.

Το πόσο ευθύνεται ο πολιτικός κόσμος για την κατάντια του λαού μας δεν θα σας το πω εγώ, αλλά θα σας αναφέρω μια δήλωση του Πούτιν πριν από μερικούς μήνες : «Εμείς στην χώρα μας έχουμε πολλές θρησκείες  και γι αυτό στηρίζουμε την ανεξιθρησκεία.

Παραταύτα, δίνουμε ειδικά προνόμια στην Ορθόδοξη Εκκλησία για τρεις λόγους: Ο πρώτος είναι γιατί αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο και ρίζα της ταυτότητας, του πολιτισμού και της ιστορίας μας. Δεύτερον γιατί θέλουμε να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που θα στηρίζεται στις ηθικές αξίες και δεν βρίσκουμε καλύτερη ηθική από την ηθική του Ευαγγελίου.Και τρίτον γιατί δεν θέλουμε να κάνουμε το λάθος που έκανε η δύση,η οποία έφτιαξε μια κοινωνίαόπου ντρέπεσαι να πεις ότι πιστεύεις στον Θεό».

Αυτή είναι πολιτική δήλωση, αλλά είναι και πνευματική δήλωση. Αυτό απορώ γιατί δεν το λένε οι δικοί μας.

Πώς καταφέραμε να θεωρούμε ταμπού την ίδια μας την πίστη και να φοβόμαστε να την ομολογήσουμε μην τυχόν και μας πουν γραφικούς;

Διότι είμαστε παράγωγα της Δύσης που ξέχασαν τον θησαυρό της Ανατολής.Πάρτε έναν Έλληνα που έχει μέσα του Καππαδοκία, που έχει στοιχεία μιας τέτοιας  παράδοσης. Αυτά μας τα αφαιρέσανε και μας έκαναν να χωνέψουμε όλον τον ορθολογισμό της Δύσης.

Γι αυτό έχουμε και πνευματική φτώχεια οι Έλληνες πιστεύω.

Έχουμε όμως σπόρο και ο σπόρος μπορεί να βλαστήσει. Πατάμε πάνω σε πλούσια γη, σε αμύθητο ορυκτό πλούτο. Πατάμε πάνω και σε ασύλληπτο πνευματικό πολιτισμό. Καιρός να αρχίσουμε τις πνευματικές μας... εξορύξεις.  Αρνηθήκαμε τον θησαυρό μας και πέσαμε στα ξυλοκέρατα του ορθολογισμού,του συμφέροντος, της φθοράς, της μη ελπίδας.

Για αυτήν την νέα γενιά βλέπετε φως;

Μόνον αν κατανοήσει την ταυτότητά της.

Είναι σε χειρότερη κατάσταση αυτοί  που γνώρισαν τον πλούτο του πολιτισμού μας,τις ρίζες μας και στην πορεία τον έχασαν ή αυτοί  που δεν έχουν καθόλου στοιχεία τέτοια μέσα τους, όπως οι νέες γενιές, αφού κανείς δεν τους τα μεταφέρει;

Τί σημασία έχει το τί είναι χειρότερο; Ας ψάξουμε για το καλύτερο. Η αλήθεια είναι ότι διακόπηκε η μεταλαμπάδευση της πνευματικής παράδοσής μας. Αποτέλεσμα οι νέοι να μην έχουν τέτοιες εμπειρίες.Υπάρχει όμως σπόρος, ίσως δύσκολα ανιχνεύσιμος. Πάντως υπάρχει.

Αυτή η διαπίστωση μου συντηρεί και την ελπίδα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι ένα νέο παιδί που τα βλέπει όλα μαύρα, αν του δώσεις έναν θησαυρό, δεν θα τον δεχθεί. Μπορεί να δυσκολεύεται να το πιστέψει αμέσως. Στην Εκκλησία μέσα υπήρξαν μεγάλοι άγιοι που ήταν αρνητές ή διώκτες. Ο Παύλος ήταν διώκτης. Κουβαλούσε προκατάληψη. Ο Μωυσής ο Αιθίοπας  ήταν σκληρός άνθρωπος. Οι τελώνες για τους οποίους μιλάει το Ευαγγέλιο, οι πόρνες, ο ληστής στον σταυρό. Ο Θεός είναι ζωντανός.Μου είναι δύσκολο να πω ότι δεν υπάρχουν ελπίδες.

Εγώ όμως θα περίμενα από το σώμα της εκκλησίας πιο ουσιαστική παρουσία στην κοινωνία όχι μόνο τώρα με την οικονομική κρίση, αλλά από το παρελθόν προκειμένου να ήταν ο κόσμος τώρα προετοιμασμένος τουλάχιστον πνευματικά.

Μπορεί να έχετε και δίκιο. Ως Εκκλησία, θα έπρεπε να έχουμε λίγο και αυθεντικό λόγο, συνέπεια και αληθινή ζωή. Η Εκκλησία είναι χάρις, σημεία και πολύ λιγότερο λόγος. Και υπάρχουν αυτά τα στοιχεία.

Έζησα αυτές τις μέρες την απόγνωση των ανθρώπων, τον πόνο , την έσχατη ανάγκη τους, τον αποπροσανατολισμό τους, είναι χαμένοι, δεν ξέρουν από πού να πιαστούν. Είναι σε αδιέξοδο,σε υπαρξιακό πανικό. Από την άλλη μεριά ζω και μιαν αρχοντιά, έναν πλούτο, εξαιρετικών ανθρώπων και πράξεων.

Υπάρχει και πλεόνασμα καλού και θεϊκής παρουσίας.

Και σήμερα μπορούμε να πούμε: ζει Κύριος. Ζούμε ταυτόχρονα τον μεγάλο πόνο και την μεγάλη παρηγορία. Την αποστασία και τη χάρι. Αν ήμουν ο μεγαλύτερος άθεος,με αυτά που βλέπω θα πίστευα στον Θεό.   

Τελειώνοντας την  συνέντευξη συνειδητοποίησα ότι στάθηκε η αιτία για άλλο ένα ουσιαστικό απόγευμα από πλευράς ανταλλαγής απόψεων . Όμως από αυτήν την συνάντηση πήρα πολλά όχι μόνο για τους αναγνώστες αλλά και για μένα την ίδια που έμαθα και άλλα και άλλα …για τον άσβεστο πόθο του να πρωτοστατήσει σε κινήσεις που θα στηρίξουν τον τόπο . Κινήσεις που θα περίμενε κανείς να δει από πολιτικούς και αρμόδιους φορείς. Όμως δεν είναι της ώρας κι ελπίζω σύντομα να δούμε τα σπουδαία…
Εκδόσεις ΙΜΜΛ
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ: ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ “Ο ΣΩΤΗΡ”
Σόλωνος 100 – 106 80
θήνα
Τηλ: 210-3624349 – fax: 210-3637108
email: kentriko@osotir.org
Ηλεκτρονικό Κατάστημα http://osotir.org/shop/
Ας σημειωθεί ότι τα έσοδα από το βιβλίο θα διατεθούν στην ενίσχυση του Κέντρου Ανακουφιστικής Φροντίδας “Γαλιλαία” της Ιεράς Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής.

Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2014

Νέα απο την ενορία μας...

Στην ενορία μας λειτουργεί ένας κατάλληλα διαμορφωμένος χώρος, όπου τα παιδιά μαθαίνουν την ορθόδοξη πίστη μας. Η διαδικασία της απασχόλησης έχει πάντα τη μορφή παιχνιδιού και όχι μαθήματος. Κάθε Σάββατο 10 με 12  
Παιδιά σας περιμένουμε!



Απο την Χριστουγεννιάτικη πρόβα των παιδιών του κατηχητικού μας!

 

31 Δεκεμβρίου 2013
Μετά την αγρυπνία που τελέσαμε παραμονή πρωτοχρονιάς, καταβήκαμε στο πνευματικό κέντρο του ναού μας και κόψαμε βασιλόπιτα! τραγουδίσαμε κάλαντα, και φάγαμε νόστιμα κεράσματα!

video
όμορφα κάλαντα!



 


6 Ιανουαρίου 2014

Με λαμπρότητα παρά το βροχερό καιρό εορτάστηκαν τα Θεοφάνεια στην ενορία μας!

 

 



12 Ιανουαρίου 2014

Απο την Εορταστική  Εκδήλωση Νεότητος















Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

Γιατί θα πρέπει να παντρευτεί κάποιος για να έχει σαρκικές σχέσεις;


Μια εύλογη απορία που έχουν πολλοί, είναι: Γιατί δηλαδή θα πρέπει να παντρευτεί κάποιος για να έχει σαρκικές σχέσεις; Το να έχει πολλές σχέσεις με πολλούς συντρόφους είναι κατανοητό, αποτελούν παραβίαση του φυσιολογικού δεσμού μεταξύ δύο ανθρώπων. 

Γιατί άραγε όμως, ο γάμος (και μάλιστα ο θρησκευτικός γάμος), να είναι αναγκαίος για δύο ανθρώπους που αγαπιούνται και θέλουν να ζήσουν μαζί, και να μην αρκεί η συναισθηματική και σαρκική τους ένωση χωρίς γάμο; Δεν είναι το ίδιο; Ποια η διαφορά;
Γιατί λοιπόν στην Εκκλησία θέλουμε να "τελέσουμε γάμο", εννοώντας την τελετή;
Εδώ το κλειδί για να το κατανοήσουμε, είναι η λέξη: "ΜΥΣΤΗΡΙΟ". Γι' αυτό η Ορθόδοξη Εκκλησία, δεν αναγνωρίζει τις τελετές γάμου αλλοδόξων. Αλλά οφείλουν να την επαναλάβουν Ορθόδοξα οι Χριστιανοί για να αναγνωρίζονται στην Εκκλησία ως ζευγάρι, έστω και αν ήταν παντρεμένοι για δεκαετίες πριν γίνουν Χριστιανοί!
Εντός την Εκκλησίας, ο γάμος εντάσσεται στο σχέδιο της σωτηρίας. Ο στόχος, δεν είναι να ΩΦΕΛΗΘΕΙ κάποιος από τις σεξουαλικές χάρες του άλλου. Ούτε να ζήσουν απλώς μαζί "ευτυχισμένοι" δύο άνθρωποι. Ο στόχος του γάμου ως ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, (ως "μύησης", για να γίνει κατανοητή η έννοια της λέξης), είναι ΝΑ ΕΝΤΑΧΘΕΙ Ο ΓΑΜΟΣ ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΗΣ ΘΕΩΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΤΟΥ ΖΕΥΓΑΡΙΟΥ. Με άλλα λόγια, εκτός από τους δύο, βάζουμε στη ζωή της οικογενείας μας ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΕΟ. Δεν ζούμε ερήμην του Θεού, ούτε τεκνοποιούμε χωρίς Αυτόν. Αλλά "εαυτούς και αλλήλους, και ΠΑΣΑΝ ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΗΜΩΝ, Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα". Λέμε δια της μύησης αυτής στον Θεό: "Θεέ μου, η πορεία μας προς τη Θέωση, στα πλαίσια της Εκκλησίας σου, είναι δεδομένη. Παρακαλούμε, να ευλογήσεις αυτή τη νέα κατάσταση της ζωής μας, ώστε πλέον, όχι ένας, αλλά ΔΥΟ μαζί, ενωμένοι ως ανδρόγυνο, να συνεχίσουμε αυτή την πορεία, που είναι και το κέντρο της ζωής μας, και ο στόχος μας".
Ο στόχος λοιπόν, ΔΕΝ είναι ούτε η "ευτυχία" των δύο, ούτε "η τεκνοποιεία", ούτε "το σεξ". Ο στόχος είναι Η ΘΕΩΣΗ. Ο ίδιος στόχος που είχαν οι δύο (υποτίθεται, εφ' όσον ήταν Χριστιανοί) και πριν! Μόνο που τώρα, ο ίδιος αυτός στόχος, συνεχίζεται συντροφικά, όχι μόνο σε κοινή πορεία ΣΥΖΥΓΩΝ, αλλά ΚΑΙ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΑΔΕΛΦΩΝ!!!
Αποζητώντας λοιπόν ο άνθρωπος το σεξ χωρίς τον γάμο, δείχνει τα εξής:
1. Πιθανόν θέλει τα ΗΔΟΝΙΚΑ καλά του γάμου, χωρίς όμως τις ανάλογες ευθύνες. Πρόκειται λοιπόν για ανευθυνότητα!
2. Αφήνει τον Θεό ΑΠ' ΕΞΩ, δείχνοντάς Του, ότι ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ στη συζυγική τους ζωή! Συνεπώς και ο Θεός ΔΕΝ ευλογεί τον γάμο ως μέρος της πορείας Θέωσης του ζευγαριού!
3. Δεν έχει ως στόχο την εν Χριστώ ζωή, ούτε τη Θέωση. Με άλλα λόγια, είναι ένα ΣΑΘΡΟ ΘΕΜΕΛΙΟ για τον γάμο, μια σχέση ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ!
Στη Χριστιανική Εκκλησία λοιπόν, η νέα αυτή περίοδος σχέσης του ανθρώπου,
1. συνοδεύεται από ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ, απέναντι στον σύντροφο της ζωής μας, απέναντι στα παιδιά που τυχόν θα γεννηθούν από αυτή την ένωση, και απέναντι στους ανθρώπους που θα επηρεάσει η ένωση αυτή.
2. εντάσσεται στα πλαίσια της Εκκλησιαστικής μας ζωής, όπου η ένωση αυτή αποβαίνει ΑΙΩΝΙΑ, και όχι μόνο παροδική.
3. εντάσσεται στην ΗΔΗ ΥΠΑΡΧΟΥΣΑ πορεία δύο πιστών ανθρώπων, που αποφασίζουν να τη συνεχίσουν ως σύζυγοι, βοηθώντας ο ένας τον άλλον στον δύσκολο αυτό αγώνα, όπως και στον κοινό αγώνα της βιοπάλης, πάντα με τη Χάρη του Θεού, ο οποίος δια του Μυστηρίου αυτού, ΠΡΟΣΚΑΛΕΙΤΑΙ, να αναλάβει αυτή την πορεία, και να "τελειώσει" αμφοτέρους τους συντρόφους.
Γι' αυτό και σεξουαλική πράξη έξω από τον γάμο, μαρτυράει πέραν της κοινωνικής ανευθυνότητας, επίσης μια ανευθυνότητα απέναντι στην αγιωτάτη πίστη μας, και στον Δημιουργό μας, που λαχταράει να συμμετέχει κι Εκείνος στη ζωή των πλασμάτων Του ΑΝ ΠΡΟΣΚΛΗΘΕΙ, ώστε να τους οδηγήσει στην Δική Του Ζωή, δια του αγιασμού τους.
Συνεπώς, οι ΜΟΝΟΓΑΜΙΚΕΣ εξωγαμιαίες σχέσεις, με τον άνθρωπο που αγαπάμε, ΔΕΝ είναι αυτές καθεαυτές κακές, ως πράξη. Είναι όμως αμαρτία, (αστοχία σημαίνει η λέξη αμαρτία), μόνο και μόνο, επειδή μαρτυράει την ΑΠΟΤΥΧΙΑ του Χριστιανού να εντάξει τον γάμο του στην κατά Θεόν ζωή της Εκκλησίας.
Φυσικά για τους μη Χριστιανούς, δεν τίθεται θέμα. Γάμος είναι! Είτε στα πλαίσια της θρησκείας τους, είτε στα πλαίσια της συμβίωσης, είναι γάμος, μια και ΠΟΤΕ δεν αποτελεί Μυστήριο.
Αμαρτία, είναι ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΜΑΣ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ (ή αποτυγχάνει να μας πλησιάσει) ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ. Και μόνο με αυτή την έννοια, μπορεί να γίνει διάκριση του "τι είναι αμαρτία, και τι όχι". Δεν είναι λοιπόν ούτε θέμα "ενοχής", ούτε θέμα "ανηθικότητας". Είναι θέμα προσωπικής μας αποτυχίας ως Χριστιανών, όσον αφορά την Εκκλησιαστική του διάσταση.
Τελειώνουμε με μια συμβουλή κάποιου ιερέα:
Για να είναι ο γάμος μας σε σωστές βάσεις, και να διαρκέσει, πρέπει να γίνει αφ' ενός κατά Θεόν, (ως Μυστήριο), αλλά και ΟΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ ΜΑΣ πρέπει να είναι οι σωστές. ΔΕΝ παντρευόμαστε "για να έχουμε σεξ με τη γυναίκα των ονείρων μας". Δεν παντρευόμαστε "για να έχουμε κάποιον να μας συντηρεί και να μας αγαπάει και να μας φροντίζει". Δεν παντρευόμαστε "για να ΛΑΒΟΥΜΕ" οτιδήποτε από τον μελλοντικό μας σύντροφο!
Δεν παντρευόμαστε με τη σκέψη: "Τι μπορεί να μου προσφέρει ο άνθρωπος αυτός;"
Το αντίθετο πρέπει να συμβαίνει! Η σκέψη μας πρέπει να είναι: "Τι μπορώ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΩ σε αυτόν τον άνθρωπο που αγαπώ;" Καταλαβαίνεις τη διαφορά; Πρόκειται για ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΘΥΣΙΑ, και όχι για ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ. Είναι ΔΟΣΙΜΟ και ΟΧΙ ΑΠΟΛΑΒΗ. Είναι ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΜΑΣ, ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΘΕΛΗΜΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟΣΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΛΟΙΠΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΟ ΝΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Ο γάμος όπου ζητάμε να λάβουμε, είναι ΕΓΩΙΣΤΙΚΟΣ, έστω και αν λέμε ότι τον κάναμε "από αγάπη". Αγάπη είναι ΔΟΣΙΜΟ, και όχι "απολαβή". Και όταν ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ από τον σύντροφό μας, (καμία απαίτηση, αλλά αντιθέτως, αυτοπαράδοση), τότε δεν θα έχουμε και απογοητεύσεις! Ούτε καυγάδες, ούτε διαζύγια! Όπως ο Χριστός αγάπησε την Εκκλησία (κατά την Αγία Γραφή), και έδωσε τη ζωή Του για χάρη της, έτσι και εμείς οι άνδρες, "χρωστάμε να αγαπάμε τις γυναίκες μας όπως τα σώματά μας"! Και ακόμα περισσότερο! Ομοίως και οι γυναίκες, να είναι πρόθυμες να θυσιασθούν για το σύζυγό τους, όπως η Εκκλησία έγινε σπονδή στους διωγμούς, χάριν του συζύγου της και Κεφαλής της, του Ιησού Χριστού!

Λοιπόν, έχοντας κατά νου όλα αυτά, κάτσε και σκέψου: Αν αγαπάω πραγματικά αυτή την κοπέλα, γιατί να μην την οδηγήσω νύφη στην Εκκλησία; Τι με αποτρέπει από αυτό; Μήπως θέλω απλώς να χαρώ τα θέλγητρά της; Μήπως θέλω ΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΩ, και ΟΧΙ ΝΑ ΤΗΣ ΔΩΣΩ; Μήπως τη μεταχειρίζομαι ως "χρηστικό αντικείμενο" των ηδονών μου, και όχι ως ΠΡΟΣΩΠΟ κατ' εικόνα Θεού; (τα ίδια ισχύουν και για τις γυναίκες)

Και τον Θεό, γιατί θέλω να τον αφήσω έξω από τη ζωή μας;

Να γιατί είναι λάθος ακόμα και οι μονογαμικές σεξουαλικές σχέσεις! Είναι ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ από αυτό που ΟΦΕΙΛΕΙ να κάνει ένας Χριστιανός προς τα δύο πρόσωπα που (υποτίθεται ότι) αγαπάει: Τη γυναίκα ή τον άνδρα της ζωής της/του, και τον Θεό!


ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2013/11/progamiaies-sheseis.html#ixzz2lglWlZ26

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Γιατί γιορτάζουμε την Πρωτοχρονιά;

Μέσα στό χαρμόσυνο καί ἑορταστικό πνεῦμα ὄχι μόνο τῶν ἡμερῶν τῶν Χριστουγέννων ἀλλά καί τῆς πρώτης ἡμέρας τοῦ νέου ἔτους, ἄς ἐπιτραπεῖ νά θέσουμε ἕνα μᾶλλον προκλητικό κι ἴσως παράδοξο θεωρούμενο ἐρώτημα: γιατί ἑορτάζουμε οἱ ἄνθρωποι τήν πρωτοχρονιά; Γιατί βλέπουμε πολλούς νά ξενυχτοῦν μέ τήν προσδοκία τῆς ἀλλαγῆς τοῦ χρόνου, ἐκφράζοντας τή χαρά τους μέ τραγούδια, πυροτεχνήματα, ἀγκαλιές καί φιλιά; Λογικά καί φυσιολογικά δέν θά ἔπρεπε ἡ ἡμέρα αὐτή, γιά τόν κοσμικό μάλιστα ἄνθρωπο, νά ἔχει ἀπαισιόδοξο χαρακτήρα, ἀφοῦ τόν φέρνει ἕνα βῆμα πιό κοντά στό τέλος τῆς ζωῆς του; ῾Ο χρόνος δέν εἶναι συνυφασμένος πάντοτε μέ τή φθορά καί τόν θάνατο; Γλεντᾶνε καί ξεφαντώνουν οἱ ἄνθρωποι γιατί θά πεθάνουν;
Μία πρώτη ἐξήγηση ἴσως εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἀγνοοῦν τό γεγονός τοῦ θανάτου, ὄχι βεβαίως μέ τήν ἔννοια τῆς καθαυτήν γνώσεως, ἀλλά τήν ὑπαρξιακή: παρακάμπτουν τόν προβληματισμό τοῦ θανάτου γιά τόν ἑαυτό τους. Τόν βλέπουν ὡς κάτι τό πολύ μακρινό καί πάντως...ὄχι γιά ἐκείνους. Κι ἕνας λόγος εἶναι ὅτι ὁ κόσμος ἴσως εἶναι πολύ βολικός γι᾽ αὐτούς. Γιατί νά δέχονται λογισμούς ἀπωλείας του; ῾Οπότε ἀπό τήν ἄποψη αὐτή κινοῦνται σ᾽ ἕνα ἐπίπεδο ψευδαισθήσεων καί διαμορφώνουν συμπεριφορά αἰώνιου καί ἀθάνατου ἀνθρώπου.
Μία δεύτερη ἐξήγηση εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι βεβαίως λαμβάνουν ὑπόψη τήν κυριαρχία τῆς φθορᾶς καί τοῦ θανάτου μέσα στόν χρόνο, μά προσπαθοῦν νά συμφιλιωθοῦν μέ αὐτήν, θεωρώντας τόν θάνατο ἁπλά κάτι τό ῾φυσικό᾽. Μέ τήν ἔννοια αὐτή ἡ σκέψη αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων διαμορφώνεται ὡς ἑξῆς: ῾Τό διάστημα πού μοῦ ἀπομένει νά ζήσω, ἄς τό γλεντήσω᾽. Κι εἶναι εὐνόητο ὅτι ἡ θέση αὐτή, χωρίς κανένα προβληματισμό γιά Θεό καί πνευματική ζωή,  ἐκφράζει τήν πρακτική λεγόμενη ἀθεΐα, τήν ἀθεΐα δηλαδή τοῦ ἄφρονος ἀνθρώπου τῆς γνωστῆς παραβολῆς, ὁ ὁποῖος κινεῖται πάντοτε μέ τό ἀξίωμα ῾φάγωμεν καί  πίωμεν, αὔριον γάρ ἀποθνῄσκομεν᾽.
῾Υπάρχει ὅμως καί ἡ χριστιανική ἐξήγηση, ἡ ὁποία κινούμενη σ᾽ ἐντελῶς διαφορετική βάση ἀπό τίς προηγούμενες κατανοεῖ τήν πρωτοχρονιά ὡς γεγονός χαρμόσυνο γιά δύο βασικούς λόγους.  Πρῶτον, γιατί τό πέρασμα τοῦ χρόνου φέρνει τόν χριστιανό πιό κοντά στόν ἀγαπημένο του Κύριο, ἀφοῦ μέ τόν θάνατο θά καταργηθεῖ ἡ αἰνιγματική,  σάν θέα μέσα ἀπό καθρέπτη, σχέση του μέ Αὐτόν τῆς παρούσας ζωῆς καί θά Τόν βλέπει ῾πρόσωπον πρός πρόσωπον᾽ κατά τόν ἀπόστολο· δεύτερον, γιατί μέ κάθε πρωτοχρονιά ἐπιβεβαιώνεται ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιά τούς ἀνθρώπους, ὁ ῾Οποῖος φαίνεται ὅτι παρατείνει τήν γιά δεύτερη φορά ἔλευσή Του, προκειμένου ὅλοι εἰ δυνατόν οἱ ἄνθρωποι νά ἐνταχθοῦν στήν Βασιλεία Του. Μέ ἄλλα λόγια ἡ πρωτοχρονιά, ὡς ἔναρξη τοῦ νέου χρόνου καί συνεπῶς παράταση τοῦ χρόνου, ἑρμηνεύεται ὡς τό περιθώριο πού δίνει ὁ Θεός στό κάθε πλάσμα Του γιά νά μετανοήσει, νά ἀλλάξει δηλαδή τρόπο ζωῆς καί νά μπορέσει νά συντονιστεῖ μέ τόν δικό Του ρυθμό ζωῆς πού δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τήν ἀγάπη. Αὐτό φαίνεται νά εἶναι καί ὁ σκοπός τῆς δωρεᾶς τοῦ χρόνου κατά τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ, ὅπως τό λέει γιά παράδειγμα ἡ ᾽Αποκάλυψη τοῦ ᾽Ιωάννη: ῾ἔδωκα αὐτῇ χρόνον ἵνα μετανοήσῃ᾽ (᾽Αποκ. 2, 21), ἤ κι ὁ ἀπόστολος Παῦλος: ῾τό χρηστόν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιαν ἄγει᾽ (Ρωμ. 2, 4), αὐτό φαίνεται νά εἶναι καί τό νόημα τῆς εὐχῆς τῆς πρωτοχρονιᾶς τῆς ᾽Εκκλησίας μας ὡς δοξολογικῆς ἀρχῆς τοῦ νέου ἔτους. Προφανῶς ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μας μᾶς ἐμπιστεύεται περισσότερο ἀπό ὅ,τι ἐμεῖς τόν ἑαυτό μας ἤ καί τόν συνάνθρωπό μας.
῾Υπό τό παραπάνω πνεῦμα ἐνῶ ἡ πρωτοχρονιά φαίνεται νά λειτουργεῖ γιά τούς ἐκκοσμικευμένους χριστιανούς ὡς ἀφορμή γιά ἐντατικοποίηση τῆς ἐξωστρέφειάς τους, μέ τήν ἔννοια τῆς ἀναζήτησης τῶν αἰσθητῶν στηριγμάτων τοῦ κόσμου τούτου, ὥστε νά ῾διασκεδάσουν᾽ τόν ὑποσυνείδητο φόβο τους γιά τή φθορά καί τόν θάνατο ἤ καί τόν τρόμο τους μπροστά στήν ῾ἄδεια᾽ ἀπό νόημα καρδιά τους, γιά τούς συνειδητούς χριστιανούς λειτουργεῖ ὡς ἐρέθισμα τῆς ὀρθῆς ἐσωστρέφειας: τῆς στροφῆς μέσα στήν καρδιά,  μέ τήν ἔννοια τῆς ἀναζήτησης τῆς πληρέστερης σχέσης  μέ τόν Θεό: τόν Θεό πού ζοῦμε ἤδη στήν ᾽Εκκλησία ὡς μέλη της νά Τόν ζήσουμε πιό βαθιά καί πιό ἔντονα. Κι ἐννοοῦμε αὐτό πού λέει καί ὁ σήμερα ἑορταζόμενος οἰκουμενικός Πατέρας καί Δάσκαλος τῆς ᾽Εκκλησίας μας Μέγας Βασίλειος σέ ἀνάλογο προβληματισμό: ῾῾Ο νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, σημειώνει, πού δέν χάνεται καί δέν διαχέεται μέσω τῶν αἰσθήσεων στά πράγματα τοῦ κόσμου, ἐπιστρέφει μέσα στόν ἑαυτό του καί μέσω τοῦ ἑαυτοῦ του ἀνεβαίνει στόν ἴδιο τόν Θεό᾽. Μή λησμονοῦμε τόν λόγο τοῦ Κυρίου ὅτι ῾ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντός ἡμῶν ἐστι᾽.
῎Ετσι μπορεῖ ὁ χρόνος νά εἶναι συνδεδεμένος μέ τή φθορά καί τόν θάνατο, φαίνεται ὅμως ὅτι ἀφήνει ἀνοικτή τήν ἐλπίδα στόν ἄνθρωπο: μέσα στόν χρόνο ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά μετανοήσει, νά βρεῖ τόν ἑαυτό του, νά βρεῖ τόν Θεό του. Σάν χριστιανοί, ναί, ἔχουμε λόγο νά χαιρόμαστε καί νά πανηγυρίζουμε. Μᾶς δίνει τό δικαίωμα αὐτό ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ μας, ὁ ῾Οποῖος μπῆκε ὡς Θεός μέσα στόν χρόνο γενόμενος ἄνθρωπος, τόν γέμισε μέ τήν ἅγια παρουσία Του  καί τόν ἄλλαξε, βάζοντας τίς ράγες του πιά πάνω στήν τροχιά τοῦ Οὐρανοῦ. Ἡ πρωτοχρονιά καί κάθε στιγμή τοῦ χρόνου ἔκτοτε ἔγινε καί γίνεται ἡ ἐπαναβεβαίωση  τῆς θέας τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Νά βλέπουμε τόν Χριστό μας, νά βλέπουμε τούς ἀγγέλους καί τούς ἁγίους μας μέσα ἀπό τά γυαλιά τοῦ χρόνου. Τί ὄμορφη προοπτική! Τί ἀληθινή ἐμπειρία!
 
 
http://armenisths.blogspot.gr/