Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησον με

Κυριακή, 31 Μαΐου 2015

Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
«....Καὶ εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ κύριον καὶ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν πατρὶ καὶ υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν....»
Την Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή, η Εκκλησία μας εορτάζει το Άγιο Πνεύμα. Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, το οποίο εκπορεύεται εκ του Πατρός. Είναι ομοούσιο με τα πρόσωπα του Πατρός και του Υιού και κατά το Σύμβολο της Πίστεως «συνπροσκυνείται και συνδοξάζεται» με τον Πατέρα και με τον Υιό, ίσο κατά τη λατρεία και την τιμή.
Τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος
Μεγάλα είναι και ξεπερνούν την ανθρώπινη λογική τα χαρίσματα που μάς δώρισε σήμερα ο φιλάνθρωπος Θεός. Γι' αυτό ας χαρούμε όλοι μαζί και σκιρτώντας από αγαλλίαση ας ανυμνήσουμε τον Κύριό μας.
Γιατί η σημερινή ημέρα είναι για μάς εορτή και πανηγύρι.Όπως δηλαδή διαδέχονται η μια την άλλη οι εποχές και οι κινήσεις του ήλιου, έτσι ακριβώς και στην Εκκλησία η μία εορτή διαδέχεται την άλλη και με τον τρόπο αυτό απ' τη μια πηγαίνουμε στην άλλη. Πριν από λίγο καιρό εορτάσαμε τον σταυρό, το πάθος και την Ανάσταση, και ύστερα από αυτά την Ανάληψη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού στους ουρανούς. Σήμερα φθάσαμε στην κορυφή των αγαθών, σ' αυτήν την κορωνίδα των εορτών, βρισκόμαστε πια στην πραγματοποίηση των επαγγελιών του Κυρίου. «Γιατί αν φύγω –λέει- θα σάς στείλω άλλον Παράκλητο, και δεν θα σάς αφήσω ορφανούς». (Ιωάν. 16,6). Βλέπετε το πατρικό Του ενδιαφέρον; Βλέπετε την ανέκφραστη φιλανθρωπία Του; Πριν λίγες ημέρες ανελήφθη στον ουρανό, κάθισε στον βασιλικό θρόνο, στα δεξιά του Πατρός, και σήμερα μάς στέλνει ως δώρο τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και μ' αυτόν τον τρόπο μάς χορηγεί άπειρα ουράνια αγαθά. Γιατί, πες μου, ποιο από τα αγαθά που συμβάλλουν στη σωτηρία μας δεν μάς δόθηκε από το Άγιο Πνεύμα;
Με τη χάρη Του απαλλασσόμαστε απ' τη δουλεία του διαβόλου, καλούμαστε στην ελευθερία του Χριστού, οδηγούμαστε στην ουράνια υιοθεσία, αναγεννιόμαστε απ' την αρχή και ξεφορτωνόμαστε το βαρύ και δυσβάστακτο φορτίο των αμαρτιών μας. Με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος βλέπουμε να υπάρχουν τόσοι ιερείς κι έχουμε τάγματα διδασκάλων της Εκκλησίας. Απ' την πηγή αυτή πήγασαν πλούτη προφητειών και χαρίσματα ιάσεων και όλα τα άλλα που συνήθως στολίζουν την Εκκλησία του Θεού από το Άγιο Πνεύμα προέρχονται. Και φωνάζει ο Παύλος και λέει: «Για όλα αυτά τα χαρίσματα ενεργεί το ένα και μοναδικό Πνεύμα, που τα μοιράζει όπως θέλει στον καθένα χωριστά» (Α' Κορ. 12,11).
«Όπως θέλει», λέει, όχι όπως έχει διαταχθεί. «Μοιράζει», και δεν μοιράζεται. Έχει εξουσία, και δεν εξουσιάζεται. Γιατί ο Παύλος λέει πως έχει και το Άγιο Πνεύμα την ίδια εξουσία, που έχει και ο Πατήρ. Κι όπως είπε για τον Πατέρα «ο Θεός είναι εκείνος που ενεργεί παντού και πάντα» (Α' Κορ. 12,6), έτσι λέει και για το Άγιο Πνεύμα «για όλα αυτά τα χαρίσματα ενεργεί το ένα και μοναδικό Πνεύμα, που τα μοιράζει όπως θέλει στον καθένα χωριστά». Είδες τέλεια εξουσία που έχει; Γιατί όσα πρόσωπα έχουν την ίδια φύση και ουσία είναι φανερό ότι έχουν και την ίδια εξουσία, και όσα έχουν την ίδια αξία, σ' αυτά μία είναι η δύναμη και η εξουσία.
Χάρη στη δύναμη του Αγίου Πνεύματος απαλλαχτήκαμε από τις αμαρτίες, μ' αυτήν ξεπλύναμε την ψυχή μας από κάθε ρύπο. Με τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος, ενώ ήμασταν άνθρωποι, γίναμε άγγελοι, όσοι βέβαια θελήσαμε να μάς βοηθήσει η χάρη Του, χωρίς να αλλάξει η φύση μας, αλλά, κι αυτό είναι το πιο αξιοθαύμαστο, διατηρήσαμε την ανθρώπινη φύση μας και μ' αυτή επιδείξαμε αγγελική συμπεριφορά. Τόσο μεγάλη είναι λοιπόν η δύναμη του Αγίου Πνεύματος! Και όπως η πραγματική φωτιά όταν δεχτεί τον μαλακό πηλό τον καθιστά σκληρό κεραμίδι, έτσι ακριβώς και η φωτιά του Αγίου Πνεύματος, όταν δεχτεί μια ψυχή συνετή, ακόμη κι αν τη βρει πιο μαλακή κι απ' τον πηλό, την κάνει πιο γερή κι απ' το σίδερο. Και κάνει ξαφνικά πιο καθαρό απ' τον ήλιο εκείνον που έως τώρα ήταν μολυσμένος απ' την ακαθαρσία των αμαρτιών.
«Με τη δύναμη του ονόματος του Κυρίου Ιησού Χριστού», λέει, «και με τη χάρη του Πνεύματος του Θεού μας». Είδες, αγαπητέ, τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος; Είδες ότι το Άγιο Πνεύμα, εξαφάνισε όλες αυτές τις κακίες, και ότι εκείνους που ήταν προηγουμένως υποδουλωμένοι στις αμαρτίες τους, τους ανέβασε ξαφνικά σε τόσο υψηλές τιμές;
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος
Κοντάκιον


Ήχος πλ. δ'.

Ότε καταβάς τας γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν έθνη ο Ύψιστος· ότε του πυρός τας γλώσσας διένειμε, εις ενότητα πάντας εκάλεσε· και συμφώνως δοξάζομεν το Πανάγιον Πνεύμα.

Σάββατο, 30 Μαΐου 2015

Η ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ



Μία από τις δέκα εντολές που έδωσε ο Θεός στους Εβραίους αναφέρεται στην ημέρα που είναι αφιερωμένη στον Κύριο. Είναι η τέταρτη εντολή: Φύλαξαι την ημέραν των Σαββάτων αγιάζειν αυτήν, ον τρόπον ενετείλατό σοι Κύριος ο Θεός σου. Εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου, τη δε ημέρα τη εβδόμη σάββατα Κυρίω τω Θεώ σου. Δηλαδή: Πρόσεξε να αφιερώνεις στον Θεό την ημέρα του Σαββάτου, όπως σε διέταξε Κύριος ο Θεός σου. Έξη ημέρες να εργάζεσαι και να κάνεις όλα τα έργα σου, την δε εβδόμη ημέρα θα έχεις σάββατα, δηλαδή ανάπαυση αφιερωμένη στον Κύριο και Θεό σου.

Για τους Εβραίους ημέρα αφιερωμένη στον Θεόν ήταν το Σάββατο, δηλαδή η ημέρα της αναπαύσεως του Δημιουργού από την εξαήμερον δημιουργίαν. Για μας τους Χριστιανούς η ημέρα που είναι αφιερωμένη στον Κύριο είναι η Κυριακή, η ημέρα της λαμπροφόρου Αναστάσεως του Χριστού και της νίκης Του κατά του Διαβόλου. Είναι η ημέρα που κατεξοχήν πρέπει να ευγνωμονούμε τον Κύριο για όσα εργάσθηκε για την σωτηρία μας. Η ημέρα της δοξολογίας της αγάπης Του.

Η Κυριακή είναι η γενέθλιος ημέρα της σωτηρίας και της αναδημιουργίας του ανθρώπου. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, «όπως η πρώτη δημιουργία άρχισε την ημέρα της Κυριακής, έτσι και η δευτέρα δημιουργία άρχισε πάλι από την Κυριακή». Αυτή η καινούργια Δημιουργία του Θεού, λέει ο άγιος Γρηγόριος, είναι πιο λαμπρή και πιο θαυμαστή από την λαμπρή και θαυμαστή πρώτη Δημιουργία «διότι οδηγεί στην ουράνια κατάσταση». Οι πιστοί που δεν τιμούν την ημέρα του Κυρίου, δεν λαχταρούν ούτε την ουράνια βασιλεία Του.

Η Κυριακή ήταν πάντα για τους πιστούς ημέρα αφιερωμένη στον Κύριο και την δοξολογία Του στον Ναό. Ο ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι την ημέρα της Κυριακής δεχθήκαμε από τον Κύριο κάθε αγαθό. «Αυτήν την ημέρα, γράφει, αρχίσαμε να ζούμε οι πιστοί». Γι’ αυτό, λέει ο Άγιος, δεν θα ήταν λάθος να ονομάσει κανείς την Κυριακή γενέθλιο ημέρα ολόκληρης της ανθρώπινης φύσεως. «Διότι ήμασταν χαμένοι και βρεθήκαμε, νεκροί πνευματικά και αναζωογονηθήκαμε, εχθροί του Θεού και συμφιλιωθήκαμε».
Την ημέρα της Κυριακής, λέει ο άγιος Ιωάννης, «κατελύθη ο θάνατος, έσβησε η κατάρα, εξαφανίστηκε η αμαρτία, έσπασαν οι πύλες του Άδου, έγινε αιχμάλωτος ο Διάβολος, σταμάτησε ο διαρκής πόλεμος και έγινε η συμφιλίωση του Θεού με τους ανθρώπους». Για όλα αυτά τα μεγάλα δώρα που μας έδωσε ο Κύριος κατά την ημέρα της Κυριακής, καταλήγει ο Ιερός Χρυσόστομος, «πρέπει να αποδίδουμε στην ημέρα αυτήν την πνευματική τιμή που αρμόζει».

Ο καλύτερος τρόπος να τιμήσουμε την ημέρα του Κυρίου είναι να μεταβούμε στον άγιο Οίκο Του και να συμμετάσχουμε στην κοινή λατρεία της Εκκλησίας. Εκεί κατά την θεία Λειτουργία είναι παρών ο Χριστός, όπως ακριβώς κατά Κυριακήν επισκεπτόταν τους μαθητές Του μετά την Ανάσταση: Ούσης οψίας τη ημέρα εκείνη τη μιά των σαββάτων (δηλαδή την Κυριακή) και των θυρών κεκλεισμένων όπου ήσαν οι μαθηταί συνηγμένοι διά τον φόβον των Ιουδαίων, ήλθεν ο Ιησούς και έστη εις το μέσον και λέγει αυτοίς, Ειρήνη υμίν... Και μεθ’ ημέρας οκτώ (δηλαδή την επομένη Κυριακή) πάλιν ήσαν έσω οι μαθηταί Αυτού και Θωμάς μετ’ αυτών. Έρχεται ο Ιησούς των θυρών κεκλεισμένων και έστη εις το μέσον και είπεν Ειρήνη υμίν.

Ερμηνεύοντας την περικοπή αυτή ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς λέει: «Βλέπετε ότι Κυριακή συνέβησαν η συνάθροιση των Μαθητών και ο ερχομός του Κυρίου προς αυτούς; Διότι Κυριακή ήταν, όταν για πρώτη φορά ήλθε στην συνάθροιση τους και ύστερα από οκτώ ημέρες, πάλι Κυριακή, έρχεται σε σύναξη τους. Εκείνες τις συνάξεις των μαθητών εικονίζει διαρκώς η Εκκλησία του Χριστού με το να επιτελεί κυρίως κατά την Κυριακή τις συνάξεις, όπου και εμείς οι επίσκοποι είμαστε ανάμεσα σας και κηρύττουμε δημοσίως τα χρήσιμα για την σωτηρία και οδηγούμε προς την ευσέβεια και τον ευσεβή βίο». Και ο άγιος Γρηγόριος συνεχίζει : «Κανένας λοιπόν να μην απουσιάζει από αυτές τις ιερές και θεοπαράδοτες συνάξεις, είτε από ραθυμία, είτε από την συνεχή ασχολία με τα γήινα, ώστε να μην εγκαταλειφθεί δικαίως από τον Θεό και έτσι πάθει κάτι παρόμοιο με τον Απόστολο Θωμά που δεν ήλθε στην ώρα του. Και αν ακόμη πνιγμένος από τις φροντίδες απουσιάσει μία φορά, να ανταποδώσει την επομένη, φέρνοντας τον εαυτό του στην εκκλησία του Χριστού... Ας συναθροιζόμαστε στην Εκκλησία του Θεού και ας την επισκεπτόμαστε συχνά. Διότι κάθε αληθινά ευλαβής χριστιανός παρευρίσκεται στον Ναό. Και όταν ο καθένας έρχεται στον Ναό ας παρατηρεί τους ευλαβέστερους και σεβόμενους τον Κύριο (εκείνους που στέκονται με σιωπή και προσοχή) και πλησιάζοντας ας προσκολλάται σ’ αυτούς και ας συμπαραστέκεται στον Θεό μαζί με αυτούς».

Η Κυριακή είναι η ημέρα την οποία ευλόγησε και αγίασε η αγάπη του Κυρίου. Είναι η ημέρα η οποία, κατά τον Μέγα Βασίλειο, φανερώνει «την ημέρα που δεν τελειώνει, που δεν βασιλεύει ο ήλιος, την ημέρα που δεν διαδέχεται νύχτα, τον αιώνα που δεν τελειώνει και δεν γηράσκει. Αναγκαστικά, λοιπόν, η Εκκλησία διδάσκει τα παιδιά της να προσεύχονται όρθια την ημέρα της Κυριακής, ώστε με την διαρκή υπόμνηση της αιωνίου ζωής, να μην αμελούμε τα εφόδια για την εκεί μετάβαση μας». Με την όρθια στάση του σώματος κατά την θεία Λειτουργία της Κυριακής υπενθυμίζουμε στον εαυτό μας την Ανάσταση του Κυρίου, «ότι δηλαδή αναστηθήκαμε και εμείς μαζί με τον Χριστό και ότι οφείλουμε να επιζητούμε τα ουράνια». Και ταυτόχρονα διδασκόμαστε ότι η ημέρα της Κυριακής είναι εικόνα της μελλούσης ζωής.

Κατά τον Μέγα Βασίλειο η ημέρα της Κυριακής τώρα μεν είναι εικών του μέλλοντος αιώνος, μετά δε θα είναι ο ίδιος ο μέλλων αιών. Συμμετέχοντες στην θεία Λειτουργία, ιδιαίτερα κατά την ημέρα της Κυριακής, ο νους μας μεταφέρεται από τα γήινα στα ουράνια, στην ανέσπερο ημέρα της Βασιλείας του Κυρίου. Εορτάζοντες σε κάθε θεία Λειτουργία το Πάσχα του Κυρίου υμνούμε τον Χριστό: «Ω πάσχα το μέγα και ιερώτατον, Χριστέ, ω σοφία και Λόγε του Θεού και δύναμις, δίδου ημίν εκτυπώτερον (δηλαδή τελειότερον και καθαρότερον) Σου μετασχείν εν τη ανεσπέρω ημέρα της Βασιλείας Σου.

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 31 Μαΐου 2015 - Της Πεντηκοστής

Ἐκεῖνος
ποὺ μὲ ἀκολουθεῖ
δὲν θὰ περπατήσῃ
εἰς τὸ σκοτάδι
ἀλλὰ θὰ ἔχῃ
τὸ φῶς της ζωης!

Κατά Ιωάννην (ζ΄ 37-52, η΄ 12)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς εἱστήκει ὁ Ἰησοῦς καὶ ἔκραξε λέγων· ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος. Τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες 
εἰς αὐτόν· οὔπω γὰρ ἦν Πνεῦμα Ἅγιον, ὅτι Ἰησοῦς οὐδέπω ἐδοξάσθη.

Πολλοὶ οὖν ἐκ τοῦ ὄχλου ἀκούσαντες τὸν λόγον ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης· ἄλλοι ἔλεγον· οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός· ἄλλοι ἔλεγον· μὴ γὰρ ἐκ τῆς Γαλιλαίας ὁ Χριστὸς ἔρχεται; Οὐχὶ ἡ γραφὴ εἶπεν ὅτι ἐκ τοῦ σπέρματος Δαυὶδ καὶ ἀπὸ Βηθλεὲμ τῆς κώμης, ὅπου ἦν Δαυὶδ, ὁ Χριστὸς ἔρχεται; Σχίσμα οὖν ἐν τῷ ὄχλῳ ἐγένετο δι' αὐτόν. Τινὲς δὲ ἤθελον ἐξ αὐτῶν πιάσαι αὐτόν, ἀλλ' οὐδεὶς ἐπέβαλεν ἐπ' αὐτὸν τὰς χεῖρας.
Ἦλθον οὖν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, καὶ εἶπον αὐτοῖς ἐκεῖνοι· διατί οὐκ ἠγάγετε αὐτόν; Ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· οὐδέποτε οὕτως ἐλάλησεν ἄνθρωπος, ὡς οὗτος ὁ ἄνθρωπος. Ἀπεκρίθησαν οὖν αὐτοῖς οἱ Φαρισαῖοι· μὴ καὶ ὑμεῖς πεπλάνησθε; Μή τις ἐκ τῶν ἀρχόντων ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν ἢ ἐκ τῶν Φαρισαίων; Ἀλλ' ὁ ὄχλος οὗτος ὁ μὴ γινώσκων τὸν νόμον ἐπικατάρατοί εἰσι! Λέγει Νικόδημος πρὸς αὐτούς, ὁ ἐλθὼν νυκτὸς πρὸς αὐτόν, εἷς ὢν ἐξ αὐτῶν· μὴ ὁ νόμος ἡμῶν κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ ἀκούσῃ παρ' αὐτοῦ πρότερον καὶ γνῷ τί ποιεῖ; Ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον αὐτῷ· μὴ καὶ σὺ ἐκ τῆς Γαλιλαίας εἶ; ἐρεύνησον καὶ ἴδε ὅτι προφήτης ἐκ τῆς Γαλιλαίας οὐκ ἐγήγερται.
Πάλιν οὖν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς ἐλάλησε λέγων· ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ' ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς.



Απόδοση σε απλή γλώσσα:
Τόν καιρό ἐκείνο, τὴν τελευταίαν ἡμέραν τὴν μεγάλην τῆς ἑορτῆς, ἐστάθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐφώναξε δυνατά, «Ἐὰν κανεὶς διψᾷ, ἂς ἔλθῃ σ’ ἐμὲ καὶ ἂς πιῇ. Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει σ’ ἐμέ, καθὼς εἶπε ἡ γραφή, «Θὰ τρέξουν ἀπὸ τὴν κοιλιά του ποταμοὶ νεροῦ ζωντανοῦ». Αὐτὸ τὸ εἶπε διὰ τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον θὰ ἔπαιρναν ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἐπίστευαν σ’ αὐτόν· διότι δὲν εἶχε δοθῆ ἀκόμη Πνεῦμα Ἅγιον, ἐπειδὴ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε ἀκόμη δοξασθῆ.
Πολλοὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος, ὅταν ἀκουσαν αὐτά, ἔλεγαν, «Αὐτὸς εἶναι πραγματικὰ ὁ Προφήτης», ἄλλοι ἔλεγαν, «Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός», ἄλλοι ἔλεγαν, «Μήπως ὁ Χριστὸς ἔρχεται ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν; Δὲν εἶπε ἡ γραφὴ ὅτι ὁ Χριστὸς ἔρχεται ἀπὸ τὸ σπέρμα τοῦ Δαυΐδ καὶ ἀπὸ τὴν κωμόπολιν Βηθλεὲμ ὅπου ἦτο ὁ Δαυΐδ;». Ἔγινε λοιπὸν διχασμὸς γι’ αὐτὸν μεταξὺ τοῦ πλήθους. Μερικοὶ ἤθελαν νὰ τὸν πιάσουν ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἔβαλε χέρι ἐπάνω του.
Τότε ἐπέστρεψαν οἱ ὑπηρέται πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι τοὺς εἶπαν, «Γιατὶ δὲν τὸν ἐφέρατε;». Ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται, «Κανεὶς ἄνθρωπος δὲν ἐμίλησε ποτὲ ὅπως μιλεῖ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος». Οἱ Φαρισαῖοι τοὺς ἀπεκρίθησαν, «Μήπως καὶ σεῖς ἔχετε πλανηθῆ; Ἐπίστεψε σ’ αὐτὸν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας ἢ τοὺς Φαρισαίους; Ὅσο γι’ αὐτὸν τὸν ὄχλον, ποὺ δὲν ξέρει τὸν νόμον εἶναι καταραμένος». Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Νικόδημος, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθει εἰς αὐτὸν τὴν νύχτα καὶ ὁ ὁποῖος ἦτο ἕνας ἀπὸ αὐτούς, «Καταδικάζει ἄνθρωπον, ὁ νόμος μας ἐὰν δὲν τὸν ἀκούσῃ προηγουμένως καὶ μάθῃ τί ἔκανε;». Ἀπεκρίθησαν εἰς αὐτόν, «Μήπως καὶ σὺ εἶσαι ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν; Ἐρεύνησε καὶ θὰ ἰδῇς, ὅτι δὲν ἔχει ἔλθει προφήτης ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν».
Πάλιν ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἐμίλησε καὶ εἶπε, «Ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἀκολουθεῖ δὲν θὰ περπατήσῃ εἰς τὸ σκοτάδι ἀλλὰ θὰ ἔχῃ τὸ φῶς τῆς ζωῆς».

Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

 Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή

Γέροντας Μωυσής Αγιορείτης

Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου.
Έρχεται ένα φως. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά.
Όχι ως προς το ετυμολογικό. Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή. Και λες:
«Τί άλλο να λέω;». Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: «Κύριε, ἐλέησον!».
Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα. Δεν θέλει άλλα και πολλά.
Μόνο ποιητικά μπορεί κανείς μερικές φορές να εκφρασθεί. Η προσευχή είναι ποίηση.
Όλες οι προσευχές είναι ποιήματα.
Οι ποιητές νοιώθουν τους συνανθρώπους τους και τους παρηγορούν, όπως οι άγιοι.
Είναι μεγάλη ευλογία να συναντάς ένα ποιητή κι ένα άγιο. Οι άγιοι δεν θέλουν ν’ αφήσουν πίσω τους ίχνη.
Οι άνθρωποι μόνο αφήνουν πάνω τους τ’ αχνάρια της κακίας τους. Κύριε ελέησέ τους, δεν ξέρουν τί χάνουν και τί κάνουν.
Λυπάμαι όταν δεν μπορώ να προσευχηθώ.
Και τούτο προσευχή είναι, μού ’πε ένας διακριτικός Γέροντας. Όπως χαίρομαι όταν με τόση ικετευτική στάση μού ζητούν να προσεύχομαι στον Κύριο.
Πιστεύω πως για την ταπείνωσή τους θα τους ελεήσει ο Κύριος. Προτιμώ, έλεγε ένας άλλος Γέροντας, την προσευχή από τα κούφια λόγια, τις ψευτοευγένειες και τις θολές καλωσύνες. Η μεγαλύτερη φιλανθρωπία είναι η προσευχή κι ας μη το καταλαβαίνουν οι άνθρωποι.
Είναι η μεγαλύτερη ιεραποστολή κι ευεργεσία του κόσμου. Τα πολλά λόγια δεν αναπαύουν.
Η προσευχή για τους άλλους επηρεάζει θερμότερα. Η αγάπη είναι αβίαστη και πάντα μια θυσία.
Η αληθινή προσευχή δεν είναι ηδονική ανάπαυλα, μα ορθοστασία, περπάτημα στις μύτες σε τεντωμένο σχοινί.
Στην αληθινή προσευχή δεν δίνουμε το περίσσευμα του χρόνου, μα τις πιο καλές κι αποδοτικές ώρες μας, τις κύριες ώρες της ημέρας, της ζωής μας.
Κύριε, συγχώρεσέ με για όσα είπα κι έγραψα, που δεν τα ζούσα και τα πίστευα ακόμη, που απέφυγα να μιλήσω για τις ήττες και τις αποτυχίες μου κι ήθελα να μιλώ μόνο για νίκες. Δείλιαζα γιατί δεν είχα μετανοήσει.
«Κύριε, ἐλέησον!».

Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ- ΚΥΚΛΟΣ ΟΜΙΛΙΩΝ "ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΑΘΩ"



Τη λήξη των ενοριακών συναντήσεων για φέτος ευλόγησε ο πρωτοπρεσβύτερος π.Ιωάννης Σαρρής τη παρελθούσα Τρίτη 26 Μαϊου 2015. 
Ο σεβάσμιος γέροντας τέλεσε τη Παράκληση προς Την Υπεραγία Θεοτόκο και στη συνέχεια μας μίλησε για Το Άγιο Πνέυμα και τη παρουσία Του στη ζωή μας.



Μετά το τέλος της ομιλίας ο π.Τύχων  ευχαρίστησε θερμά τον π.Ιωάννη και ανακοίνωσε την έναρξη των ομιλιών για τον Οκτώβριο.

 Παρακληση Στην Αγια Μαρίνα 












Με τη βοήθεια του Θεού στις δύο προηγούμενες συναντήσεις μας εξηγήσαμε συνοπτικά το Σύνηθες Τυπικόν του Όρθου.

Ο Όρθος έχει την αρχή στο παράδειγμα Του Κυρίου που προσευχόταν νωρίς το πρωϊ , ή παράτεινε την νυχτερινή Του προσευχή. Αυτή τη συνήθεια ακολούθησαν και οι πρώτοι Χριστιανοί. Σταδιακά διαμορφώθηκε η ακολουθία από τους μοναχούς της Μονής του Αγίου Σάββα Ιεροσολυμων και από τη Μονή Στουδίου Κωνσταντινουπόλεως.

Ο Όρθρος όπως  ὅλες οἱ ἀκολουθίες, ἀρχίζει μὲ τὴν ἐναρκτήρια δοξολογικὴ ἐκφώνηση, ποὺ λέγεται ἀπὸ τὸν ἱερέα. «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν πάντοτε, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».
Ακολουθέι το Τρισάγιον και οι Καταληκτικοὶ ὕμνοι τῆς βασιλικῆς ἀκολουθίας. «Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου...», «Δόξα... Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ ἑκουσίως...», «Καὶ νῦν... Προστασία φοβερὰ καὶ ἀκαταίσχυντε...»), παρεμβάλλεται μία σύντομη Αἴτηση τοῦ ἱερέα, ποὺ καταλήγει μὲ τὴν Τριαδολογικὴ Ἐκφώνηση: «Δόξα τῇ Ἁγίᾳ, καὶ Ὁμοουσίῳ, καὶ Ζωοποιῷ, καὶ Ἀδιαιρέτῳ Τριάδι, πάντοτε, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».Από αυτό το σημείο ξεκινάει η ακολουθία του Όρθρου.
Ακολουθει Ο ΕΞΑΨΑΛΜΟΣ. Ἡ ὥρα τῆς ἀνάγνωσης τοῦ Ἑξάψαλμου εἶναι ἀπὸ τὶς ἱερότερες τῆς ὀρθρινῆς ἀκολουθίας. Ἔτσι, κατὰ τὴ σωστὴ τυπικὴ τάξη, οἱ πιστοὶ πρέπει, νὰ παρακολουθοῦν τὴν ἀνάγνωσή του ὄρθιοι καὶ μὲ ἀπόλυτη ἡσυχία.

Στη συνέχεια  Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΠΤΗ (ΤΑ ΕΙΡΗΝΙΚΑ). Ὁ χορὸς ἀπαντᾶ μὲ σύντομα «Κύριε, ἐλέησον» ἐμμελῶς· προσοχὴ στὸ «Ἀντιλαβοῦ... τῇ σῇ χάριτι» ὁ χορὸς ἀπαντάει «Κύριε, ἐλέησον».

Ακολουθούν  ΤΟ ΘΕΟΣ ΚΥΡΙΟΣ. Ἀμέσως μετὰ τὴν Συναπτὴ ψάλλονται ἀντιφωνικὰ καὶ μὲ στίχους τὸ «Θεὸς Κύριος» στὸν ἦχο τοῦ πρώτου ἀπολυτικίου. Στη συνέχεια τα ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΑ όπως ορίζει το τυπικο.
 ΤΑ ΚΑΘΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΨΑΛΤΗΡΙΟΥ. Ψάλλονται μόνο τὰ προσόμοια Καθίσματα (τρεῖς στάσεις). Ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τῆς ἐπιλογῆς τῶν προσομοίων Καθισμάτων τῆς ὀρθρινῆς ἀκολουθίας, σημειώνω, ἐν ὀλίγοις, τὰ ἑξῆς:
  • Στὶς καθημερινὲς ὀρθρινὲς ἀκολουθίες, καθὼς καὶ στὸν Ὄρθρο τοῦ Σαββάτου, ὅταν στὸ Μηναῖο δὲν περιέχονται προσόμοια καθίσματα λέγονται, κατὰ τὴ σωστὴ τυπικὴ τάξη, τὰ τυχόντα προσόμοια Καθίσματα τῆς Παρακλητικῆς. Ἀντίθετα, ὅταν στὸ Μηναῖο ἔχουμε καθίσματα λέγονται, κατὰ τὴ σωστὴ τυπικὴ τάξη, τὰ τυχόντα προσόμοια Καθίσματα τῶν Μηναίων.
  • Εἰδικὰ στὸν Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς, τὰ ἀναστάσιμα προσόμοια Καθίσματα (Παρακλητικὴ) προηγοῦνται τῶν ἀντίστοιχων προσόμοιων Καθισμάτων τῶν Μηναίων. Τὰ ἀναστάσιμα προσόμοια Καθίσματα τοῦ Ὄρθρου τῆς Κυριακῆς καταλιμπάνονται μόνο ὅταν ἡ ἡμέρα τῆς Κυριακῆς συμπίπτει μὲ Δεσποτικὴ Ἑορτὴ (δηλαδή, μὲ ἀκολουθία, ποὺ καταργεῖ τελείως τὴν παρακλητική, ὅπως π.χ. τὰ Χριστούγεννα, τὰ Θεοφάνεια, καὶ ἡ Μεταμόρφωση τοῦ Σωτῆρος). Ἀλλὰ γιὰ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις ἐνημερωνόμαστε ἀπὸ τὸ τυπικὸ ποὺ πάντα διευκρινίζει πὼς πρέπει νὰ ἐπιλέγουμε τὰ καθίσματα.
ΤΑ ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ. Αἴτηση Ἱερέως καὶ τὴν μὲν Κυριακὴ τὰ Ἀναστάσιμα Εὐλογητάρια σὲ ἦχο πλ. α´, τὸ Σάββατο τὰ νεκρώσιμα Εὐλογητάρια, ἐνῷ στοὺς καθημερινοὺς ὄρθρους καταλιμπάνονται. Ἡ ψαλμωδία τῶν Ἀναστάσιμων Εὐλογηταρίων τοῦ Ὄρθρου τῆς Κυριακῆς καταλιμπάνεται μόνο ἂν συμπέσει ἡ ἡμέρα τῆς Κυριακῆς μὲ Δεσποτικὴ Ἑορτή.

Η ΥΠΑΚΟΗ. Διαβάζεται ἡ Ὑπακοὴ ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς παρακλητικῆς.

ΤΑ ΑΝΤΙΦΩΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟ. Τὰ ἀντίφωνα καὶ τὸ προκείμενο τοῦ Ἑωθινοῦ Εὐαγγελίου τὰ βρίσκουμε στὴν Παρακλητικὴ ἂν πρόκειται γιὰ Κυριακὴ εἰ δὲ μὴ ἂν πρόκειται γιὰ ἑορτὴ Ἁγίου ἀπὸ τὸ μηναῖο. Τὰ προκείμενα τῶν Ἑωθινῶν Εὐαγγελίων ψάλλονται τρεῖς (3) φορές, ἐνῶ, πρὶν ἀπὸ τὴν 3η ἐπανάληψή τους, προηγεῖται ἀπὸ αὐτὰ κάποιος ψαλμικὸς στίχος.

Η ΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ. Ὁ ἱερέας ἐκφωνεῖ: «Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν», Ὁ ἱερέας συνεχίζει μὲ τὴν Ἐκφώνηση: «Ὅτι Ἅγιος εἰ ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἐν Ἁγίοις ἐπαναπαύη...». Τέλος, ὁ χορὸς ψάλλει (τρὶς) τὸ στίχο: «Πάσα πνοὴ αἰνεσάτω τὸν Κύριον», σὲ ἦχο β´.

Η ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΕΩΘΙΝΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ. Ἐὰν πρόκειται γιὰ Κυριακή, ἀναγιγνώσκεται ἀπὸ τὰ δεξιὰ τῆς Ἁγίας Τραπέζης τὸ Ἑωθινὸ Εὐαγγέλιον τῆς τυχούσης Κυριακῆς, ἐνῷ ἂν πρόκειται γιὰ καθημερινή, ἑορτὴ Ἁγίου, τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ὄρθρου τῆς ἑορτῆς ἀπὸ τὴν Ὡραία Πύλη.
14. ΤΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ ΧΡΙΣΤΟΥ ΘΕΑΣΑΜΕΝΟΙ. Διαβάζεται μόνο τὶς Κυριακὲς ἐνῷ στοὺς καθημερινοὺς ὄρθρους δὲν λέμε «Ἀνάστασιν Χριστοῦ», ἀλλὰ διαβάζουμε τὸ 50 ψαλμό, «Ἐλέησόν με».
15. Ο Ν´ ΨΑΛΜΟΣ. Εἶναι ὁ γνωστὸς σὲ ὅλους 50ος Ψαλμὸς («Ἐλέησόν με ὁ Θεός...»).
Στὸν ἀναστάσιμο Ὄρθρο τῆς Κυριακῆς ὁ 50ος ψαλμὸς ψάλλεται (σὲ ἦχο β´ ἐνῷ τὴν περίοδο τοῦ Τριωδίου σὲ ἦχο πλ. δ´) ἀντιφωνικὰ ἀπὸ τοὺς δύο (2) χορούς, ἐνῷ κατὰ τὴν ὥρα τῆς ψαλμωδίας του, γίνεται ἡ προσκύνηση τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου (Λειτουργικὸ Εὐαγγέλιο). Στὶς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων ὁ 50ος ψαλμὸς δὲν ψάλλεται, ἀλλὰ ἁπλῶς ἀναγιγνώσκεται ἀπὸ τὸν Ἀναγνώστη ἢ τὸν Προεστὸ τῆς λατρευτικῆς σύναξης.

 

 

ΠΡΟΣΦΟΡΟ
Ζυμωτό Πρόσφορο

Ταψάκι Νο18 αντικολλητικό  μόνο για ψήσιμο του προσφορου
Λεκάνη μόνο για ζύμωμα του προσφορου 
Σφραγίδα Ξύλινη

Υλικά
350gr. νερό
700 gr.αλεύρι κίτρινο
    6 gr.μαγία νωπή ή 4 gr. μαγιά ξηρή

Εκτέλεση

Βάζουμε όλα τα υλικά στη λεκανίτσα και ζυμώνουμε πολύ καλά, μέχρι η ζύμη μας να γίνει λεία και ομοιόμορφη.









 Θα χρειαστούν  περίπου 20 λεπτά. Κατόπιν βάζουμε τη ζύμη στο ταψάκι και τη πατάμε με τη παλάμη μας για να γίνει λεία και επίπεδη.





 Βαζουμε στο κέντρο τη σφραγίδα και τη πατάμε δυνατά.





Μετά με προσοχή ανασηκώνουμε από το πλάι προς το κέντρο τη σφραγίδα προσεκτικά χωρίς βιασύνη.


Αφήνουμε να φουσκώσει για περίπου μια ώρα σε ζεστό μέρος. Εναλλακτικά προθερμαίνουμε το φούρνο στους 30-50oC τον σβήνουμε και βάζουμε το πρόσφορο μέσα στο φούρνο. Προσοχή δεν πρέπει να φουσκώσει πολύ πάνω από το χείλος του ταψιού. Όταν θα είναι έτοιμο το ψήνουμε ως ακολούθως:
15 λεπτά στους 200 βαθμούς σε προθερμασμένο φούρνο (αν ο φούρνος είναι δυνατός, 10 λεπτά)
30 λεπτά στους 180 βαθμούς
15 λεπτά στους 150 βαθμούς (αν ο φούρνος είναι δυνατός και το έχουμε βάλει 10 λεπτά στους 200βαθμούς το αφήνουν 20 λεπτά στους 150βαθμους)
Ο συνολικός χρόνος ψησίματος είναι μία ώρα!

Βγάζουμε το πρόσφορο από το φούρνο, και το τυλίγουμε σε καθαρή πετσέτα.

Κατά τη διάρκεια της ζύμωσης μπορούμε να λέμε την ευχή του Κυρίου "ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΕΛΕΗΣΟΝ ΜΕ,  ή τους ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ.

Επίσης η κατάλληλη προετοιμασία του χώρου (αναμμένο καθαρό κερί εν ώρα ζυμώματος ,θυμίαμα καθαρός χώρος, χωρίς τηλεόραση ή ραδιόφωνο σε λειτουργία, καθαρός φούρνος, καθαρή πετσέτα ) όσο και η προετοιμασία του εαυτού μας ( συχνή εξομολόγηση,προσοχή στη προσωπική μας υγιεινή κλπ) είναι απαραίτητα αν αναλογιστούμε τη σημασία του προσφορου που ζυμώνουμε με τα ίδια μας τα χέρια και που γίνεται ΣΩΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ!
Όπως μας είπε ο π. Τύχων το πρόσφορο συμβολίζει τη Παναγία!Έχει στρογγυλό σχήμα συμβολίζοντας τη κοιλιά Της. Από αυτό θα βγεί ο ΑΜΝΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Εμεις που ζυμώνουμε το πρόσφορο γινόμαστε Ιωακείμ και Άννα δηλαδή εκείνοι που πρόσφεραν Τη Παναγία στο Θεό και που από Εκείνη γεννήθηκε Θεός! Παλαιότερα σε ορισμένα χωριά ακόμα και το κρασί που προσέφεραν για να γίνει ΑΙΜΑ ΧΡΙΣΤΟΥ το έφτιαχναν ευλαβείς πιστοί  με τα χέρια τους.
Με τόση ευλάβεια θα πρέπει να προετοιμαζόμαστε και εμείς όταν πρόκειται να ζυμώσουμε πρόσφορο!
Στο τέλος ο π.Τύχων απάντησε σε ερωτήσεις των παρευρισκομένων επί του θέματος.

Η επόμενη Παράκληση στην Αγία Μεγ. Μαρίνα  και η συνέχιση του κύκλου ομιλιών θα γίνει μετά τα Άγια Θεοφάνια.

 

Mε τη συμμετοχή δεκάδων πιστών τελέσθηκε χθές 9/12/2014 Παράκληση στην Αγία Μεγ.Μαρίνα.
Ακολούθησε ο κύκλος ομιλιών.
Στη Προσκομιδή αναφερθήκαμε σε αυτή τη συνάντηση μας και είχαμε στην ευκαιρία να δούμε πως γίνεται.
Πρῶτα πρῶτα ὁ ἱερέας καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἱερεῖς ἑτοιμάζονται γιὰ τὴν ἱερὴ διακονία τῆς Θείας Λειτουργίας. Προσεύχονται μπροστὰ στὴν ὡραία Πύλη καὶ ἀσπάζονται τὶς ἱερὲς εἰκόνες. Ἀφοῦ νίψουν τὰ χέρια τους, ἔρχονται στὴν Πρόθεση, ὅπου ἔχει προσκομισθεῖ ὁ ἄρτος, ὁ ὁποῖος λέγεται καὶ προσφορά (ἐπειδὴ προσφέρεται ἀπὸ τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς ὡς δῶρο στὸ Θεό). Στὸ κέντρο ἡ προσφορὰ φέρει τὴ σφραγῖδα, διαιρεμένη σὲ τέσσερα τετράγωνα. Στὰ τετράγωνα αὐτὰ εἶναι χαραγμένα τὰ γράμματα: ΙΣ ΧΡ ΝΙ ΚΑ (ΙΣ=Ἰησοῦς, ΧΡ=Χριστός, ΝΙ, ΚΑ=Νικᾷ). Ἐπίσης προσκομίζονται τὸ Δισκάριο, τὸ ἅγιο Ποτήριο, ἡ λόγχη, ὁ ἀστερίσκος, ἡ λαβὴ καὶ ὅλα τὰ καλύμματα. Μὲ τὴ λόγχη ὁ ἱερέας σφραγίζει τρεῖς φορὲς τὸ μέσο τῆς προσφορᾶς σταυροειδῶς.

 Κατόπιν ἀποκόπτει τὸ τετράγωνο μὲ τὰ γράμματα ποὺ ἀναφέραμε καὶ τὰ τοποθετεῖ στὸ δίσκο.
Τὸ τετράγωνο λέγεται ἀμνός, γιατὶ ἀναπαριστᾷ τὸν Χριστὸ ποὺ ὁδηγεῖται ὡς ἀμνὸς ἐπὶ σφαγῆς.
Ἀπὸ τὸν ἀμνὸ λοιπὸν ἀφαιρεῖ εἰς σχῆμα τριγώνου μικρὴ μερίδα ἀπὸ τὰ γράμματα ΝΙ, ἡ ὁποία παριστᾷ τὴν Θεοτόκο καὶ τέλος καὶ ἄλλες ἐννέα μερίδες στὸ ὄνομα τῶν Ταξιαρχῶν καὶ τῶν ἀγγέλων, τοῦ Προδρόμου, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Διδασκάλων καὶ Ἱεραρχῶν, τῶν Μαρτύρων, τῶν Ἀσκητῶν, τῶν Ἀναργύρων, τῶν Ἁγίων Θεοπατόρων καὶ τοῦ Ἁγίου, στὴν μνήμη τοῦ ὁποίου γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία. Ακολουθεί η μερίδα του Επισκοπου.
Τέλος βγάζει ὁ ἱερέας καὶ ἄλλες μερίδες γιὰ τοὺς ζωντανοὺς καὶ τοὺς νεκροὺς καὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ τελοῦν τὴν Θεία Λειτουργία. Πάνω στὸ δίσκο ὁ ἱερέας τοποθετεῖ τὸν ἀστερίσκο,αφου έχει θυμιάσει.

 Συγχρόνως μὲ τὴν κέντηση τοῦ ἀμνοῦ χύνει ὁ ἱερέας στὸ ἅγιο Ποτήριο οἶνο καὶ ὕδωρ. Ὕστερα σκεπάζει μὲ τὰ ἱερὰ καλύμματα τὸν δίσκο καὶ τὸ Ποτήριο καὶ ἀφοῦ θυμιάσει κάνει τὴν ἀπόλυση.









Στη συνέχεια ο π.Τύχων απάντησε σε ερωτήσεις των παρευρισκόμενών και ακολούθησε συζήτηση- ανταλλαγή απόψεων μεταξύ των πιστών σε θέματα που θεωρούν τη θρησκεία μας.

(ευχαριστούμε τον εν Χριστώ αδελφό μας Γιάννη για το φωτογραφικό υλικό)

 




Τελέστηκε τη Τρίτη 2Δεκεμβρίου παράκληση στην Αγία Μεγ.Μαρίνα.
Μετά το πέρας της παράκλησης ακολούθησε ο κύκλος ομιλιών. Ο π.Τύχων αναφέρθηκε στο Πρόσφορο ,στη σημασία και τον τρόπο παρασκευής του.
Ακολουθεί απόσπασμα από τη συνάντηση μας:

"Στα παλαιότερα χρόνια η  προσφορά του άρτου και του οίνου τελούσε υπό αυστηρές οπωσδήποτε προϋποθέσεις αλλά και η παρασκευή τους. Και αυτή οφείλει να πληροί ορισμένους βασικούς όρους που εξασφαλίζουν την, βάσει της δογματικής διδασκαλίας μας, αποτύπωση της αποκάλυψης.
α. Και κατ' αρχήν θα πρέπει να πούμε πως το ψωμί που προσφέρεται στην Ευχαριστία για να αγιαστεί και να γίνει Σώμα Χριστού ονομάζεται ευλογία ή προσφορά ή πρόσφορο ή αναφορά ή και σκέτη λειτουργιά. Πρέπει να ζυμώνεται με επιμέλεια στο σπίτι. Και όπως δεν γίνονται δεκτοί για να προσφέρουν το Δώρο τους οι πιστοί που παραμένουν στις πτώσεις τους, έτσι και στην παρασκευή του προσφόρου επιβάλλεται να τηρούνται οι βασικές προϋποθέσεις. Δηλαδή, ο άνθρωπος που θα ασχοληθεί με αυτήν οφείλει να είναι πιστός, ευλαβής, μετανοών για τις αμαρτίες του και καθαρός στο σώμα του. Στις μονές ειδικό πρόσωπο αναλαμβάνει να επιτελεί αυτό το διακόνημα (προσφοράρης).
β. Το πρόσφορο ζυμώνεται με σταρένιο αλεύρι πρώτης ποιότητας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν χρησιμοποιεί άζυμο άρτο, όπως οι Ρ/Καθολικοί. Και τούτο διότι τηρεί με ακρίβεια την παράδοση που μας έχουν διασώσει οι θείοι Ευαγγελιστές και μάλιστα ο Ιωάννης. Σύμφωνα με τη διήγηση του, ο Κύριος έφαγε με τους μαθητές Του τον Μυστικό Δείπνο 24 ώρες πριν από το εβραϊκό Πάσχα, στη διάρκεια του οποίου χρησιμοποιούνταν άζυμα. Αυτό σημαίνει ότι ο Κύριος παρέδωσε το μυστήριο της Ευχαριστίας χρησιμοποιώντας ένζυμο ψωμί, από αυτό που έτρωγαν και οι Εβραίοι όλες τις ημέρες του χρόνου, έκτος από την ημέρα του Πάσχα. ʼλλωστε και η Ρ/Καθολική Εκκλησία τη θεωρία περί αζύμου άρτου την πρωτοεμφάνισε κατά τον 11ο αιώνα. Μέχρι τότε χρησιμοποιούσε για τη θ. Λειτουργία ένζυμο άρτο, όπως και εμείς. Πρόκειται επομένως για νεωτερισμό απόβλητο. Για την παρασκευή του προσφόρου χρησιμοποιείται καθαρό σιτάρι και όχι άλλο δημητριακό (σίκαλις, αραβόσιτος κ.λπ.).
γ. Το πρόσφορο παρασκευάζεται με προζύμι. Ευσεβείς γυναίκες που καταπιάνονται με το ζύμωμα του προσφόρου, συνηθίζουν να «πιάνουν» το προζύμι με βασιλικό από τον Τίμιο Σταυρό, αντί με κοινή μαγιά. Πρόκειται για ευλαβική συνήθεια που προδίδει βαθιά πίστη. Και είναι και αυτό τρανή απόδειξη της ιερότητας της όλης εργασίας, που στηρίζεται πάνω στην θαυματουργούσα πίστη μας. Η διαδικασία της προετοιμασίας του ζυμώματος είναι μεν απλή, όμως επιβάλλεται να συνοδεύεται και από μία ανάλογη προς την ιερότητα του έργου ετοιμασία. Κατά την ώρα επομένως αυτή τηρείται σιγή, γίνεται προσευχή, ανάβεται κερί και καίεται λιβάνι.
δ. Αφού ετοιμαστεί το προζύμι, ακολουθεί το ζύμωμα σε χώρο καθαρό και σε σκεύη που χρησιμοποιούνται μόνο γι' αυτό το σκοπό. Προς τούτο, πρέπει να στρωθεί κατάλληλα με λευκή καθαρή πετσέτα το τραπέζι πάνω στο οποίο γίνεται το ζύμωμα, ενώ πάνω στο τραπέζι καίει κερί και θυμίαμα. Η νοικοκυρά που ζυμώνει έχει χέρια καθαρά και ρούχα καθαρά και προσεύχεται κατά την ώρα του ζυμώματος. Όταν τελειώσει το ζύμωμα, θα πλασθεί το στρογγυλό καρβέλι για να τοποθετηθεί επάνω του η σφραγίδα. Το πρόσφορο είναι στρογγυλό. Παλαιότερα, προ της αλώσεως, χρησιμοποιούνταν τετράγωνα πρόσφορα. Σήμερα είναι στρογγυλά. Συμβολίζουν το «άναρχον» και «ατελεύτητον» του Θεού.
Η σφραγίδα που «πατιέται» επάνω στο ζυμάρι εικονίζει ένα σταυρό. Το κάθετο τμήμα του απαρτίζεται από τρία ισομερή τετράγωνα τεμάχια, καθένα εκ των οποίων εικονίζει σταυρό, και στα τέσσερα άκρα του τα γράμματα ΙΣ-ΧΡ-ΝΙ-ΚΑ (Ιησούς Χριστός Νικά). Στο οριζόντιο τμήμα του ο σταυρός περιλαμβάνει δύο τετράγωνα εκατέρωθεν του κεντρικού, που εικονίζουν το μεν την Παναγία, σε σχήμα τριγώνου με τα αρχικά Μ και Θ (Μήτηρ Θεού), το δε τα 9 τάγματα των αγγέλων σε σχήμα 9 μικρών τριγώνων σε σειρές από τρία τριγωνάκια σε κάθε σειρά. Οι σφραγίδες αυτές, που είναι ξύλινες και σκαλιστές, κατασκευάζονται βασικά στο Αγ. Όρος ή και σε άλλα μοναστήρια με μεγάλη δεξιοτεχνία. Στο εμπόριο διατίθενται και πλαστικές, που πρέπει να αποφεύγονται ως ευτελείς.
«Όχι δε από σιτάρι μόνον πρέπει οι χριστιανοί να κατασκευάζουν τας προσφοράς του άρτου αλλά και από σιτάρι το πλέον εκλεκτόν, το οποίον με διαφορετικόν τρόπον από το κοινόν ψωμί, πρέπει να το παστρεύουν και να το αλέθουν και να το ζυμώνουν και να το φουρνίζουν, την δε προσφορά του οίνου ήτοι το νάμα, πρέπει να το διαλέγουν και αυτό, όπου να μην είναι ξύδι, ή μούστος, ή πετμέζι ή άλλο τι γέννημα της αμπέλου, αλλά από μόνον κρασί και κρασί καλόν και κόκκινον, διατί το κόκκινον έχει περισσοτέραν αναλογίαν και ομοιότητα με το αίμα, εις το οποίον έχει να μεταβληθή εν τοις μυστηρίοις. Διότι εκείνοι οπού τοιαύτας εκλεκτάς προσφοράς προσφέρουσιν εις τον Θεόν, παρομοιάζουσι με τον 'Αβελ, του οποίου εδέχθη την θυσίαν ο Κύριος. Όσοι δε, όχι από τα καλύτερα, αλλά από τα κατώτερα προσφέρουσιν εις τον Θεόν, ούτοι με τον Κάϊν παρομοιάζουσι, του οποίου δεν εδέχθη τα δώρα ο Θεός, αλλά τα απεστράφη» (Νικοδήμου Αγιορείτου, Ερμηνεία Η' κανόνος Θεοφ. Αλεξανδρείας).
ε. Όταν το πρόσφορο ψηθεί στο φούρνο, τυλίγεται σε καθαρή πετσέτα και έτσι προσφέρεται στον ιερέα για τη θ. Λειτουργία. Τουλάχιστον 2 πρόσφορα χρειάζονται για κάθε θ. Λειτουργία, κατά τον αγ. Νικόδημο τον Αγιορείτη. Από το ένα θα εξαχθεί μόνο ο Αμνός και από το άλλο οι υπόλοιπες μερίδες (Πηδάλιον, σ. 83). Από το πρόσφορο ο Ιερεύς θα «προσκομίσει», δηλαδή θα κόψει με την αγία Λόγχη, 5 συνολικά τεμάχια. Το πρώτο είναι το κεντρικό τετράγωνο στο σταυρικό σχήμα που περιγράψαμε. Αυτό εξάγεται με προσοχή και συμβολίζει τον Αμνό, δηλαδή τον Ιησού Χριστό. Ο Αμνός τοποθετείται από τον λειτουργό ιερέα πάνω στο Αγ. Δισκάριο και στο μέσον αυτού. Ακολουθεί η εξαγωγή της «μερίδος» της Θεοτόκου. Ο ιερεύς κόβει το τρίγωνο από το αριστερό μέρος του προσφόρου και το τοποθετεί στα δεξιά του Αμνού, πάνω στο Αγ. Δισκάριο.
Έπειτα κόβονται οι «μερίδες» των Αγγέλων, 9 τον αριθμό, που βρίσκονται στα δεξιά του προσφόρου, και τοποθετούνται στο αριστερό του Αμνού και αυτές χωριστά μία μία πάνω στο Αγ. Δισκάριο. Τέλος κόβονται και άλλα δύο τεμάχια, το ένα για τη μνημόνευση των ζώντων και το άλλο για τους κεκοιμη-μένους. Δηλαδή ο ιερεύς προετοιμάζοντας την πρόθεση, μνημονεύει τα ονόματα που του δίνουν οι πιστοί ή ονόματα που ο ίδιος γνωρίζει βγάζοντας από κάθε τεμάχιο, ανάλογα με τη μνημόνευση ζώντων ή κεκοιμημένων, ένα ψιχουλάκι που συμβολίζει την ψυχή του μνημονευόμενου προσώπου. Τα ψιχουλάκια αυτά τοποθετούνται εμπρός από τον Αμνό σε δύο σωρούς εκατέρωθεν, ενώ στη μέση και ανάμεσα σ' αυτούς τοποθετείται η «μερίδα» του Επισκόπου του τόπου όπου τελείται η θ. Ευχαριστία και τέλος εκείνη του ιερουργούντος ιερέως.
στ. Κανονικά πρέπει να χρησιμοποιείται κάθε φορά ένας άρτος για την Προσκομιδή. Από αυτόν εξάγονται και τα 5 τεμάχια που αναφέραμε πιο πάνω. ʼλλωστε από την αρχαιότητα παραλάβαμε έναν άρτο να προσκομίζουμε, αφού, κατά τον Απόστολο Παύλο: «ο άρτος ον κλώμεν (τεμαχίζουμε) ουχί κοινωνία του σώματος του Χριστού εστίν; ότι εις άρτος, εν σώμα οι πολλοί εσμέν. Οι γαρ πάντες εκ του ενός άρτου μετέχομεν». Και κατά τους βυζαντινούς χρόνους ένας άρτος προσφερόταν και χρησιμοποιούνταν. Πολύ αργότερα αναφάνηκε η συνήθεια να χρησιμοποιούνται 5 άρτοι, ώστε από τον καθένα να εξάγεται καθένα από τα 5 τεμάχια που τοποθετούνται πάνω στο Αγ. Δισκάριο. Πάντως ο αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης διδάσκει, όπως είπαμε πιο πάνω, ότι ο Αμνός πρέπει μόνος αυτός να εξάγεται από ένα πρόσφορο και όλα τα άλλα κομμάτια από άλλο η από άλλα. Τούτο δε για να κοπεί το υπόλοιπο του προσφόρου από το οποίο εξήχθη ο Αμνός, σε Αντίδωρο, που δικαιούνται να φάνε μόνο οι πιστοί και μόνο μέσα στην εκκλησία.
ζ. Από όλα τα κομμάτια που έχουν τοποθετηθεί επί του Αγ. Δισκαρίου, μόνο το κεντρικό, δηλαδή ο Αμνός, γίνεται με την επίκληση του Αγ. Πνεύματος Σώμα Χρίστου. Τα άλλα απλώς εξαγιάζονται και ευλογούνται. Γι' αυτό και δεν τοποθετούνται μέσα στο Αγ. Ποτήριο αναμειγνυόμενα με το Αίμα του Κυρίου, όταν πρόκειται να γίνει η θ. Κοινωνία των πιστών. Η θ. Κοινωνία περιέχει μόνο τον Αμνό εμβαπτισμένο εντός του αγίου Αίματος.
«Ο άρτος λοιπόν είναι ένζυμος, επειδή είναι ως εις έμψυχος δια μέσου της ζύμης και αληθινά τέλειος· μαρτυρεί δε αυτός ότι το πρόσλημμα, ήτοι το σώμα το οποίον ο λόγος του Θεού προσέλαβεν, ήτο τέλειον και αυτός ο Κύριος ημών σαρξ εγένετο χωρίς να αλλοιωθή και ήτο με ψυχήν λογικήν και νοεράν, όταν προσέλαβε την ανθρωπότητα και ότι ήτο τέλειος άνθρωπος, δια να αναπλάση και εμέ ολόκληρον. Τρία δε τινά πράγματα είναι εντός αυτού του άρτου, δια τα τρία μέρη, τα οποία έχει η ψυχή και δια την τιμήν της Αγίας Τριάδος. ʼλευρον ομού με ζύμην, η οποία δηλοί την ψυχήν· και νερόν, το οποίον δηλοί το βάπτισμα · και άλας, όπερ σημαίνει τον νουν και την διδασκαλίαν του Θεού Λόγου, ο οποίος είπε προς τους μαθητάς "Ύμείς εστέ το άλας της γης"... Εψημένος δε είναι ο άρτος εις πυράν, ότι Θεός ων όλος ηνώθη με ημάς και μας μετέδωκεν από την δύναμιν και ενέργειάν Του ή δια να είπω κάλλιον ηνώθη όλος με όλην την ιδικήν μας πρώτην αρχήν»
Είναι μέγα και ιερό το έργο της παρασκευής του προσφόρου. Ανήκει στα ευλαβή έργα των ευλαβικών γυναικών, που όμως σήμερα όλο και περισσότερο σπανίζουν. Στις πόλεις βρίσκονται πάντοτε μεταξύ των ενοριτισσών γυναίκες που έχουν τη διάθεση να ασχοληθούν με το ζύμωμα του προσφόρου. Στα χωριά είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν τέτοιες γυναίκες. Και οι ιερείς αναγκάζονται να χρησιμοποιούν για τη θ. Ευχαριστία ψωμί του φούρνου ή πρόσφορο ζυμωμένο από τον φούρναρη. Φτάσαμε στο σημείο ούτε οι πρεσβυτέρες (παπαδιές) να ασχολούνται με το έργο αυτό. Και όμως η Εκκλησία ανέκαθεν έδωσε μεγάλη προσοχή και σ' αυτό. ʼλλωστε είναι αυτονόητο πόσο ιερό είναι το έργο της παρασκευής των Δώρων που προσφέρονται για να τελεσθεί το μυστήριο της θ. Ευχαριστίας.
Οι χριστιανοί και οι χριστιανές μας πρέπει να γνωρίζουν ότι ο ιερεύς δέεται σε κάθε θ. Λειτουργία υπέρ εκείνων που προσέφεραν τα Δώρα και «υπέρ ων και έφ' οίς αυτά προσεκόμισαν». Εύχεται για τις οικογένειες τους, για τα παιδιά τους καθώς και για εκείνους, ζώντες και κεκοιμημένους, υπέρ των οποίων τα προσέφεραν. Στα βυζαντινά χρόνια τα Δώρα τα προσέφερε ο αυτοκράτορας. Σήμερα το δικαίωμα αυτό το έχουν υπό προϋποθέσεις όλοι οι πιστοί. Είναι κρίμα όμως να παρατηρείται απροθυμία για άσκηση του. "

Στην  επόμενη συνάντηση μας τη Τρίτη 9 Δεκεμβρίου θα αναφερθούμε στην Προσκομιδή και θα δούμε πως ακριβώς γίνεται κατά τη διάρκεια του Όρθρου, πριν τη Θ.Λειτουργία.

 

Τελέστηκε χθες, Τρίτη, 25 Νοεμβρίου,η καθιερωμένη παράκληση  , προς την Αγία μεγ. Μαρίνα, και τέθηκε σε προσκύνηση το χαριτόβρυτο λείψανο της Αγίας.
Επίσης συνεχίστηκε ο κύκλος ομιλιών με γενικό θέμα "θέλω να μάθω".

Στις προηγούμενες συναντήσεις ο π.Τύχων Κουτσοφιός είχε αναφερθεί στην ερμηνεία και στον συμβολισμό του Ορθόδοξου Χριστιανικού Ναού.

Ο νάρθηκας ή πρόναος  είναι ο πρώτος χώρος για τον εισερχόμενο. Πρόκειται για μικρού μήκους χώρο με πλάτος σχεδόν το πλάτος του ναού. Είναι το μέρος εκείνο που κατά την αρχαία Εκκλησία στέκονταν οι κατηχούμενοι. 
Ακολουθεί ο  κυρίως ναός που είναι  ο χώρος των πιστών.
Ο κυρίως ναός καταλαμβάνει τη μεγαλύτερη επιφάνεια του ναού. Είναι το μέρος που στέκεται ο λαός για να συμμετάσχει στη λατρεία της Εκκλησίας. Μπροστά από το Ιερό Βήμα , χαμηλότερα κατά δύο ή τρία σκαλοπάτια, βρίσκεται ο σολέας. Είναι ο χώρος εκείνος στον οποίο τελούνται τα μυστήρια και οι διάφορες τελετές. Για λόγους ευταξίας, εμποδίζονται οι πιστοί να στέκονται στο χώρο αυτό..
Στο νότιο μέρος του σολέα βρίσκεται ο Δεσποτικός Θρόνος. Στην τιμητική αυτή θέση στέκεται ο Επίσκοπος εις τύπον και τόπον Χριστού. Άλλωστε, πίσω του εικονίζεται ο Δεσπότης Χριστός για να θυμίζει την αδιάκοπη παρουσία Του στην Εκκλησία. Είναι κατασκευασμένος από ξύλο ή μάρμαρο και φέρει γλυπτική διακόσμηση.
Εκατέρωθεν του σολέα βρίσκονται τα αναλόγια, βήματα όπου στέκονται οι χοροί των ιεροψαλτών και ψάλλουν. Πολύ συχνά, τα αναλόγια συναντώνται και έξω του σολέα μπροστά στη βόρεια και νότια πύλη του ιερού Βήματος. Τα αναλόγια είναι επικλινή έπιπλα, στα οποία τοποθετούνται τα ιερά βιβλία που περιέχουν τις διάφορες ακολουθίες.
Στο αριστερό μέρος του σολέα ή έξω από αυτόν βρίσκεται ο άμβωνας, που σημαίνει ύψωμα, εκ του αναβαίνω. Από εκεί διαβάζεται το ιερό Ευαγγέλιο,από το διάκονο  και κηρύσσεται ο θείος λόγος από τον ιεροκήρυκα. Ο άμβωνας συμβολίζει τον τάφο του Χριστού και ο διάκονος τον άγγελο της Αναστάσεως . Φέρει παραστάσεις των ιερών Ευαγγελιστών και υπάρχει ανάγλυφο περιστέρι,, πάνω στο οποίο τοποθετείται το ιερό Ευαγγέλιο και συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα.
Στο μπροστινό μέρος του σολέα, βρίσκονται τα μεγάλα μανουάλια, τα οποία μαζί με τα καντήλια του τέμπλου, εκτός από το φως που εκπέμπουν, συμβολίζουν το νοητό φως του Χριστού, το οποίο «φαίνει πάσι». Το ίδιο και οι πολυέλαιοι ή ο συνδυασμός, οι οποίοι κρέμονται από την οροφή και συμβολίζουν το φως του Χριστού και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, που κατέρχεται από τον ουρανό.
Στη νότια πλευρά του ναού βρίσκονται τα καθίσματα των ανδρών πιστών και στη βόρεια πλευρά τα καθίσματα των γυναικών πιστών. Τα καθίσματα και κυρίως τα στασίδια, που είναι ενωμένα με τους πλαϊνούς τοίχους, συμβολίζουν τον τάφο του κάθε πιστού, μέσα από τον οποίο θα αναστηθεί εν Χριστώ κατά τη Δευτέρα Παρουσία. Στο δυτικό μέρος του κυρίως ναού βρίσκονται τα προσκυνητάρια, δηλαδή ξυλόγλυπτοι ή μαρμάρινοι θρόνοι, στους οποίους είναι τοποθετημένες ιερές εικόνες, κυρίως του τιμωμένου αγίου του ναού, τις οποίες προσκυνούν οι πιστοί μπαίνοντας στο ναό. Στο ίδιο μέρος υπάρχουν τα ειδικά μανουάλια - κηροπήγια στα οποία ανάβουν τα κεριά τους οι πιστοί. Τα κεριά συμβολίζουν την ψυχή. Όπως το κερί ακτινοβολεί και διαλύει τα σκοτάδια, το ίδιο και η ψυχή πρέπει να ακτινοβολεί από πνευματική ιλαρότητα, ώστε, σύμφωνα με το λόγο του Κυρίου, «ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσι υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατερα υμών τον εν τοις ουρανοίς».

Σε άλλη συνάντηση ερμηνεύτηκαν οι συμβολισμοί των Αγιων Σκευων:

 

 Το Άγιο Ποτήριο.

Πρέπει να το ξεχωρίζουμε από τ' αλλά ιερά σκεύη, γιατί σ' αυτό τοποθετείται το άγιο Σώμα και το τίμιο Αίμα του Κυρίου. Απ' αυτό κοινωνούν οι πιστοί. Συμβολίζει το ποτήριο που χρησιμοποίησε ο Κύριος στο Μυστικό Δείπνο.
 Ο Άγιος Δίσκος και ο Αστερίσκος.
α) Επάνω σ' αυτόν τοποθετείται ο Άγιος άρτος κατά την προετοιμασία της θείας Ευχαριστίας. Συμβόλιζε τη Φάτνη, όπου έβαλαν το θείο Βρέφος.
β) Ο Αστερίσκος αποτελείται από δύο κυρτά στηρίγματα που ανοίγουν σταυρωτά σαν αστέρι. Τοποθετείται επάνω στον άγια ώστε να προστατεύει τον άγιο Άρτο από τα ιερά καλύμματα. Ο αστερίσκος μας θυμίζει το αστέρι της Βηθλεέμ.
Τα Καλύμματα. Είναι δύο ισομεγέθη, σταυροειδή καλύμματα, με τα οποία καλύπτονται ο Δίσκος και το Ποτήριο κατά την Αγία Προσκομιδή. Το Κάλυμμα του Δίσκου συμβολίζει τα βρεφικά σπάργανα του Χριστού, ενώ το Κάλυμμα του Ποτηρίου, τα εντάφια σπάργανά Του.
 Ο Αήρ ή Αέρας:
Είναι Ορθογώνιο Κάλλυμα,  με το οποίο καλύπτονται τα Τίμια Δώρα τόσο στην Ιερά Πρόθεση, όσο και στην Αγία Τράπεζα, αργότερα.
Κατά την Μεγάλη Είσοδο, ο Αέρας φέρεται στην πλάτη του Ιερέα ή του Διακόνου (ή του Επισκόπου αν δεν παρίστανται ιερείς και διάκονοι).
Το Αντιμήνσιο:
Είναι ένα ορθογωνίου σχήματος ύφασμα, που φέρει συνήθως τη παράσταση του Επιταφίου, επί του οποίου τελείται η Θεία Λειτουργία, όταν δεν υπάρχει Αγία Τράπεζα ή όταν η Αγία Τράπεζα δεν είναι εγκαινιασμένη, δηλαδή δεν έχουν εμφυτετεί σε αυτή τεμάχια λειψάνων Αγίων Μαρτύρων της Εκκλησίας μας.
Η λέξη είναι σύνθετη από το αντί και το λατινικό mensa (που σημαίνει τραπέζι), δηλαδή το αντιτραπέζιον, δηλαδή αυτό που χρησιμοποιείται αντί του τραπεζίου.
Τα Μάκτρα:
Είναι τα κόκκινα μανδήλια, που χρησιμοποιούνται στη Θεία Μετάληψη. Προφυλάσσουν την τυχόν πτώση Μαργαριτών στο δάπεδο, από απροσεξία ή στιγμιαία αδεξιότητα.
 Η Λόγχη και η Λαβίδα.
Είναι μια μικρή λόγχη σαν μαχαιράκι. Μας θυμίζει τη λόγχη, με την οποία κέντησαν την Αγία πλευρά του Κυρίου στο Σταυρό. Τη χρησιμοποιούν οι ιερείς για να αφαιρούν τον αμνό και τις άλλες μερίδες από την προσφορά.
Είναι μια λαβίδα και έτσι λέγεται τώρα το κουταλάκι με το οποίο κοινωνούν τους πιστούς. Στην παλιά εποχή ήταν πραγματική τσιμπίδα.
 Ο Σπόγγος και η Μούσα.
Είναι δύο σφουγγαράκια. Ο Σπόγγος χρησιμεύει για να καθαρίζεται το Άγιο Ποτήριο και η Μούσα για τη συγκέντρωση των μαργαριτών. Συμβολίζουν το σφουγγάρι, με το οποίο πότισαν τον Κύριο ξίδι και χολή επάνω στο Σταυρό.
Δοχείο ύδατος:
Δοχείο, που περιέχει νερό, που θα χρησιμοποιηθεί στην παρασκευή της Θείας Κοινωνίας.
Δοχείο οίνου:
Δοχείο, που περιέχει εκκλησιαστικό οίνο (νάμα), που θα χρησιμοποιηθεί στην παρασκευή της Θείας Κοινωνίας
Το Ζέο ή Ζέον.
Είναι ένα μικρό δοχείο, με το οποίο ζεσταίνουν το νερό που ρίχνουν στο Άγιο Ποτήριο. Μας θυμίζει τη θερμότητα, που πρέπει να έχει η πίστη μας. Ζέο λέγεται και το βραστό νερό που έχει μέσα.

Το Αρτοφόριο.
Είναι ένα μετάλλινο σκεύος συνήθως σε σχήμα μικρής Εκκλησίας. Βρίσκεται πάνω στην Αγία Τράπεζα και φυλάγεται σ' αυτό το άχραντο σώμα του Κυρίου ποτισμένο στο Τίμιο Αίμα. Είναι για επείγουσες ανάγκες (Μετάληψη βαριά αρρώστων κτλ). Εκτός από το μεγάλο, υπάρχει και το μικρό αρτοφόριο, για τη μεταφορά της Θείας Κοινωνίας στους ασθενείς.

Άλλα ιερά σκεύη και αντικείμενα που χρησιμοποιούνται γενικά στην Θεία Λατρεία και είναι:

Το θυμιατήρι.
Σ' αυτό καίγεται το θυμίαμα, που μας θυμίζει την προσευχή. Το χρησιμοποιεί ο Δεσπότης, ο Ιερέας ή Διάκονος κατά τη διάρκεια των ιερών ακολουθιών ή κατά την διάρκεια της Θείας Ευχαριστίας. Το θυμιατήρι έχει 4 αλυσίδες που συμβολίζουν τους 4 Ευαγγελιστές και 12 "μπίλιες" που συμβολίζουν τους 12 μαθητές Του Κυρίου μας οι οποίοι επιλέχθηκαν από Τον Κύριο για να διαδώσουν το Ιερό Ευαγγέλιο σε όλη την οικουμένη.
Υπάρχει και το κατζίον είναι ένας άλλος τύπος θυμιατού, που χρησιμοποιείται σε ειδικές περιστάσεις όπως στις ακολουθίες των Μεγάλων Ωρών.Είναι  θυμιατήρι χειρός που χρησιμοποιείται  σαν ένα είδος κυμβάλου πού συνοδεύει την ψαλμωδία. Πιο συχνά τα συναντάμε στα μοναστήρια κατά τη διάρκεια των Ιερών Αγρυπνιών ή στους ιερούς ναούς κατά τη διάρκεια της Προηγιασμένης  Θείας Λειτουργίας της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Τα καντήλια.
Καίνε συνήθως με λάδι μπροστά στην «Ωραία Πύλη» και στις άγιες Εικόνες. Το λάδι τους μας θυμίζει την ευσπλαχνία του Θεού "το έλεος Κυρίου"  και το φως τους στη ζωή μας, που πρέπει να είναι φωτεινή και άγια.
 Τα εξαπτέρυγα.
Συνήθως είναι μετάλλινοι δίσκοι επάνω σε κοντάρια. Χρησιμοποιούνται στις Εκκλησιαστικές λιτανείες και τελετές. Παλαιότερα κατά τα πρώτα Χριστιανικά χρόνια οπου δεν υπήρχαν ιεροί ναοί και η Θεία Λειτουργία τελούνταν σε εξωτερικούς χώρους ,χρησιμοποιούνταν για να απωθούν τα διάφορα έντομα από τα Ιερά Σκεύη.

Ο Κωδωνίσκος:
Συνήθως το συναντάμε στα μοναστήρια. Είναι ένα μικρὸ καμπανάκι το οποίο κτυπά ο ιερέας κάποια στιγμή του Όρθρου κατά τη διάρκεια της Προσκομιδής, σαν συνθηματικό έναρξης, ώστε, οι μοναχοί και οι πιστοί που παρευρίσκονται στο ναό  να μνημονεύουν νοερά τά ονόματα των ζώντων και κεκοιμημένων , ενώ ο Λειτουργός να εξάγει μερίδες στο Άγιο Δισκάριο για όλους αυτούς που μνημονεύει.

Στη χθεσινή  μας συνάντηση αναφερθήκαμε στην ενδυμασία του Λειτουργού,στα Ιερά Άμφια.


Το στιχάριο, το οποίο είναι κοινό και για τους τρεις βαθμούς της ιεροσύνης. Συμβολίζει τον φωτεινόμορφο χιτώνα του Βαπτίσματος, την Χάρι που είναι κοινή για όλους τους πιστούς.
Αρχικά το στιχάριο ήταν όπως ο χιτών του Βαπτίσματος λευκού χρώματος,σύμβολο της αγνότητας, αλλά και του αγγελικού ύψους της ιερατικής διακονίας.
" Ο δε Ιερεύς λαβών το στιχάριον και ευλογών αυτό σταυροειδώς,λεγει:Ευλογητός ο Θεός ημών,πάντοτε νύν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.Αμήν".
Και ενδύεται αυτό λέγων: "Αγαλλιάσεται η ψυχή μου επί τω Κυρίω. ενέδυσε με ιμάτιον σωτηρίου και χιτώνα ευφροσύνης περιέβαλε με....."

 Το Οράριο, διακριτικό άμφιο του διακονικού βαθμού.
 "Ο δε Διάκονος ενδυόμενος την στολήν αυτού λέγει όσα και ο ιερεύς δια το στιχάριον και τα επιμάνικα. Είτα ασπαζόμενος το όράριον επιθέτει εν τω αριστερώ αυτού ώμο΄λέγων: "'Άγιος, άγιος,άγιος Κύριος Σαβαώθ,πλήρης ο ουρανός και η γή της δόξης σου".
Το επιτραχήλιο
Στη μορφή είναι σαν το οράριο, αλλά έχει και τα δύο άκρα εμπρός. Φοριέται στο λαιμό, εξ' ου και η ονομασία του (επί+τράχηλος).
Συμβολίζει τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που κατεβαίνει από επάνω. Γι' αυτό, ο ιερωμένος που το ενδύεται λέει: «Ευλογητός ο Θεός, ο εκχέων την χάριν αυτού επί τους ιερείς αυτού, ως μύρον επί κεφαλής, το καταβαίνον επί πώγωνα, τον πώγωνα του Ααρών, το καταβαίνον επί την ώαν του ενδύματος αυτού· πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Τα κρόσσια που υπάρχουν στο κάτω άκρο του συμβολίζουν τις ψυχές των ανθρώπων του ποιμνίου τους, για τις όποιες είναι υπεύθυνοι. Χωρίς το επιτραχήλιο δεν μπορεί να τελεστεί καμία τελετή.
Η ζώνη φοριέται στη μέση του ιερωμένου για να συγκρατεί το στιχάριο και τα υπόλοιπα άμφια.
Συμβολίζει την ετοιμότητα που πρέπει να έχει ο ιερωμένος για την απόκρουση εχθρών της πίστης, κατά την προτροπή του Χριστού :«ἔστωσαν ὑμῶν αἱ ὀσφύες περιεζωσμέναι καὶ οἱ λύχνοι καιόμενοι...». Αποτελεί επίσης υπόμνηση της πνευματικής αποστολής και της ευθύνης τους. Όπως η κοινή ζώνη βοηθάει στις χειρωνακτικές εργασίες, έτσι και η ζώνη του Λειτουργού συμβολίζει την πνευματική δύναμη που παρέχεται από τον Θεό και τον ενισχύει στην τέλεση των Μυστηρίων και στον αγώνα για καθαρή και αμόλυντη ζωή. Γι' αυτό και η ευχή-ψαλμός της ενδύσεως της ζώνης είναι: «Ευλογητός ο Θεός, ο περιζωννύων με δύναμιν, και έθετο άμωμον την οδόν μου, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».

Τα επιμάνικα ή επιμανίκια ή υπομάνικα (από την πρόθεση «επί» και τη λατινική λέξη «manus» (=χέρι) περιδένονται στα χέρια του ιερωμένου πιο πάνω από τον καρπό και συγκρατούν τα άκρα του στιχαρίου μαζί με τα υπόλοιπα άμφια. Μέχρι τον 13ο αιώνα τα φορούσαν μόνο οι αρχιερείς κατά το βάπτισμα. Σήμερα τα φοράνε και οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι.
Συμβολίζουν τα δεσμά του Χριστού όταν οδηγούνταν στον Πιλάτο.
Συμβολίζουν όμως επίσης και την παντοδύναμη ενέργεια του Θεού και των Τιμίων Δώρων που προσφέρονται από τα χέρια που τα φορούν. Όταν φοράει το δεξί ο ιερωμένος λέει το χωρίο της Παλαιάς Διαθήκης (Έξοδος 15-6): «Η δεξιά σου χείρ, Κύριε, δεδόξασται εν ισχύϊ· η δεξιά σου, Κύριε, έθραυσεν εχθρούς· και τω πλήθει της δόξης σου συνέτριψας τους υπεναντίους. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
Όταν φοράει το αριστερό, λέει το χωρίο 118-73 των Ψαλμών: «Αι χείρές σου εποίησάν με και έπλασάν με, συνέτισόν με και μαθήσομαι τας εντολάς σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
Το Επιγονάτιο
Έχει σχήμα ρόμβου και κρέμεται από τη ζώνη μπροστά από το δεξί γόνατο (εξ'ου και επιγονάτιο, επί του γόνατος).  Φέρει συνήθως παράσταση του «Νιπτήρος» του Μυστικού Δείπνου ή την Ανάσταση.
Επειδή αρχικά το χρησιμοποιούσαν σαν πετσέτα, συμβόλιζε την πετσέτα ή ποδιά (λέντιο), που χρησιμοποίησε ο Κύριος στον Μυστικό Δείπνο για να πλύνει τα πόδια των μαθητών του. Επειδή επίσης μοιάζει με ξίφος και κρέμεται στη θέση του, συμβολίζει την πνευματική μάχαιρα και την μάχαιρα του πνεύματος, τον οπλισμό δηλαδή που πρέπει να έχει ο επίσκοπος για να προστατεύει το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος.
Φορώντας το ο ιερουργός λέει: «Περίζωσαι την ρομφαίαν σου επί τον μηρόν σου, Δυνατέ, τη ωραιότητί σου και τω κάλλει σου και έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης και οδηγήσει σε θαυμαστώς η δεξιά σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
Επιστήθιος Σταυρός
Κατά την ένδυση του επιστήθιου σταυρού  ο ιερέας λέει «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι, πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν».
Καλυμμαύχιον .
 Το καπέλο του ιερέα. Είναι μαύρο, ψηλό, σκληρό και κυλινδρικό. Στο πάνω μέρος του έχει γείσο γωνιώδη. Των μοναχών είναι χαμηλότερο και δεν έχει γείσο. Οι ιερείς το φορούν πάντοτε, εκτός από την ώρα της θείας λειτουργίας.
Υπάρχει και το μοναχικό κουκούλιον της ακακίας ως περικεφαλαία ελπίδος για τη σωτηρία μέσω της εκ Θεού επισκιάσεως της χάριτος, αλλά και για την ύψωση του νου του μέσω της ταπεινοφροσύνης και της ακακίας όπως ακριβώς είναι τα άδολα νήπια, αλλά και για τη Θεού φύλαξη και περίθαλψη της κεφαλής με όλα τα αισθητήρια. Το κουκούλιο κρέμεται μπροστά και πίσω, εκεί όπου βρίσκεται το λογιστικό και η καρδιά



Μετά το πέρας της παράκλησης, ακολούθησε συνάντηση με τους νέους.

Επιμέλεια και σύνταξη των ανωτέρω,
Ο Διαχειριστής του Blog.
M.A.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------