Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Αυτά να μεταδίδουμε.


Να έχομε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη. 
Αυτά να μεταδίδουμε. 
Να προσέχομε να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που 
μας βλάπτουν, μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη. 

Ό,τι κι αν κάνει ο συνάνθρωπός μας, 
ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν. 
Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά. 
Πάντοτε να σκεπτόμαστε το καλό.

Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

Η σχέση της ατμόσφαιρας και της κακίας.



Η μολυσμένη ατμόσφαιρα και η κακία έχουν ένα κοινό σημείο:
η μία μολύνει το σώμα και η άλλη την ψυχή.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Τότε παίρνεις.


Όταν συναναστρέφεσαι με πνευματικό άνθρωπο,

 τότε παίρνεις, ωφελείσαι πνευματικά.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Που φαίνεται η πίστις μας;



Στα έργα μας, στα λόγια μας, 

στους λογισμούς μας να φαίνεται η πίστη μας.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Πως θα φύγη το σκοτάδι;


Βρίσκεσαι μέσα σ’ ένα σκοτεινό δωμάτιο και κουνάς τα χέρια σου 
και προσπαθείς μ’ αυτό τον τρόπο να διώξης το σκοτάδι. 
Δεν φεύγει, όμως, έτσι το σκοτάδι. 
Άνοιξε το παράθυρο για να μπη το φως και μόνο τότε θα φύγη το σκοτάδι. 

Το φως είναι εκείνο που θα διώξη το σκοτάδι. 
Να μελετούμε, λοιπόν, την Αγία Γραφή, τους βίους των Αγίων, 
τους Πατέρες αυτό είναι το Φως, που θα διώξη το σκοτάδι.

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

Ιερά Παράκληση και μελέτη Αγίας Γραφής 2017-18
  Απόψε στις 6:00 μ.μ  ο Εσπερινός και η Ιερά Παράκληση στην Υπεραγία Θεοτόκο. Θα τίθεται σε προσκύνηση ιερό λείψανο της Αγίας Μαρίνας και του Αγίου Ελευθερίου. 

 Αμέσως μετά ακολουθεί εσπερινό κήρυγμα απο τον π. Τύχωνα.
Θέμα των φετινών συνάξεων:
Τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, το περιεχόμενο και οι βασικές τους ιδέες

 Ακουστε live
  

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Δεν θεωρείται αγγαρεία.


Ρίξτε το μεγαλύτερο βάρος του αγώνα σας στην προσευχή, 
γιατί αυτή μας κρατεί σε επαφή με το Θεό. 
Και η επαφή αυτή πρέπει να είναι συνεχής. 

Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής, είναι ανάγκη της ψυχής 
και δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία.

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Όχι στην υπερβολή.


H ψυχή σου εξομοιώνεται με όσα κάνεις, παίρνει τη μορφή 
και το σχήμα των πράξεών σου. 
Η εμφάνισή σου, το ντύσιμο, το βάδισμα και ο τρόπος 
που κάθεσαι, όπως και το φαγητό σου, το κρεβάτι, 
το σπίτι και τα έπιπλα του σπιτιού, όλα να είναι απλά. 

Και τα λόγια και το τραγούδι και η παρέα με το φίλο,
 κι αυτά να τείνουν στο μέτρο κι όχι στην υπερβολή.

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

Είδε τον βόρβορο.


Όποιος γνώρισε πραγματικά τον εαυτό του έκανε την αρχή για την
 απόκτηση της ταπεινώσεως, γιατί είδε το μέγεθος της αδυναμίας του 
αλλά και τον βόρβορο που κρύβει μέσα της η ψυχή του.

 Απελπισμένος τότε από τον εαυτό του, στράφηκε «συντετριμμένος και τεταπεινωμένος» προς τον Θεό ζητώντας ακατάπαυστα το έλεός Του.

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

Παναγία η Εγκυμονούσα.

Παναγία η Εγκυμονούσα, προστάτιδα και φρουρός πάντων των επιτόκων γυναικών και των ατέκνων οικογενειών.
 25 Σεπτεμβρίου καθιερώθηκε να τιμάται.
Στην εικόνα η Παναγία είναι έξι μηνών εγκυμονούσα μετά τον κοσμοσωτήριο Ευαγγελισμό της.

Απολυτίκιον.
Ποίημα Καθηγουμένης Ισηδώρας
Μοναχής, Αγιεροθειτίσσης.

Τον Θεόν απειράνδως, εν γαστρί
σου συνέλαβες, και εκυοφόρησας
Τούτον Παναγία εν μήτρα σου
διο εγκυμονούσαι προς την σύν
προστρέχουσι βεβαίαν αρωγήν,ίνα
έλθωσιν εις ώρα του τοκετού, αισίως
τη δυνάμει σου. Χαίροις Θεοκυήτορ
Μαριάμ, χαίροις μητέρων στήριγμα:
Χαίροις των κυοφόρων γυναίκων,
αντίληψις και στήριγμα.

Η εικόνα είναι έργο της Αγιογράφου Σοφίας Παπάζογλου.

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Αυτοί που έκαναν την κόλαση παράδεισο...

π. Λίβυος
 
Απο μικρά παιδιά, πάντες πιστεύουν και αναδεικνύουν τα πλεονεκτήματα μας. Με το καιρό μαθαίνουμε κι εμείς να ποντάρουμε την ζωή μας, πάνω σε αυτά. 
Σε τέτοιο βαθμό που πλέον να ταυτιζόμαστε μαζί τους. Να θεωρούμε οτι εμείς, είμαστε τα πλεονεκτήματα μας, οι νίκες, επιτυχίες και κατορθώματα μας. Τι γίνεται όμως όταν έρθει μια μέρα που χάνομαι κάποια από αυτά ή και όλα; Όταν η ζωή φέρει μια δοκιμασία που τα πάντα μοιάζουν να αχρηστεύονται; Τότε η κατάθλιψη μοιάζει ως η μόνη οδός. Το κλείσιμο σε ένα «ρακένδυτο» και «εξευτελισμένο», «αδύναμο» εαυτό(όπως εμείς πιστεύουμε) που πλέον δε μπορεί να στεφθεί νικητής και δυνατός ή όπως ο κόσμος της «επιτυχίας» ονομάζει, ικανός.
Κι όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Η μόνο έτσι. Γιατί αυτό που πολλές φορές ονομάζουμε ήττα είναι η πιο μεγάλη νίκη της ζωής μας. Αυτό που ονομάζουμε αποτυχία ίσως να φανεί ως η μόνη πραγματική μας επιτυχία. Εκείνο που ονοματίσαμε αμαρτία και λιώσαμε στις ενοχές αργότερα φανερώνεται ως η αιτία της αρετής μας, και εκείνο που έμοιαζε ως το τέλος ήταν μονάχα μια νέα αρχή.
Πρέπει να επιτρέψουμε στο εαυτό μας, να δει με άλλα μάτια, την ζωή μας, την ύπαρξη, τον κόσμο. Να δούμε οτι εκείνα που θεωρούμε ως «μειονεκτήματα» στην ζωή μας, ίσως να είναι οι πιο μεγάλές ευλογίες.
Ένα ατύχημα, μια αρρώστια, ένας χωρισμός, μια αποτυχία σε ένα στόχο, μια ήττα, πολλές φορές είναι η αρχή για κάτι σπουδαίο, γνήσιο, σημαντικό, και πολύ δυνατό. Εκατομμύρια άνθρωποι βρήκαν τον πραγματικό εαυτό τους, όταν αγκάλιασαν τα μειονεκτήματα της φύσης τους ή τις αδυναμίες του χαρακτήρα τους, τις «ατυχίες» της ζωής, όταν αποδέχθηκαν την πραγματικότητα τους και δεν την έκρυψαν κάτω από το χαλί. Όταν ρεαλιστικά είδαν και είπαν, «εντάξει δεν τα έχω όλα, έχω λίγα και ίσως πολύ λίγα, αλλά δεν θέλω να κλαίω γι αυτό μια ζωή. Θέλω να δω τι μπορώ να κάνω με αυτά που εχώ, με αυτά που αντέχω, με αυτά που μπορώ....»
Και τότε τι έγινε; Το μπορώ μεγάλωσε, το θέλω θέριεψε, και οι αντοχές αυξήθηκαν. Μια πίστη αγκάλιασε ολη την ύπαρξη τους και ως αφύπνιση ο Θεός τους ψιθύρισε το αυτί, «Κοίτα, άρχισε να πιστεύεις όχι μόνο στα προτερήματα σου αλλά και στα «μειονεκτήματα» σου. Όταν θα μάθεις να διαχειρίζεται τις πληγές σου τότε θα θεραπευθούν. Όταν μάθεις να διαχειρίζεσαι τις αδυναμίες σου, θα γίνουν δύναμη. Εάν δεν μάθεις να διαχειρίζεται την κόλαση ποτέ δεν θα περάσεις στο παράδεισο......"

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Το ξέρεις ότι αλλιώς βαθμολογεί ο Θεός; (π. Ανδρέας Κονάνος)

-Εγώ θα ήθελα να μπορώ να κάνω αυτά που κάνεις εσύ, να πηγαίνω εκκλησία, να τα αγαπάω όλα αυτά, αλλά δεν μου βγαίνει. Δεν θέλω. Βαριέμαι. Τα ακούω και μου φαίνονται βαρετά. Τα ακούω και δεν τα πιστεύω αυτά που λες. Όχι εσύ. Η Εκκλησία. Δεν τα πιστεύω αυτά. Δεν με αγγίζουν. Φταίω εγώ που δεν με αγγίζουν;

- Κοίταξε να δεις. Νομίζω σε πρώτη φάση, όπως λέμε, δεν φταις εσύ για αυτό που είσαι. Γιατί ο άνθρωπος αγαπητοί μου, δεν είναι νησίδα μέσα στον κοσμο, δεν είναι ένα νησί απομονωμένο από τους υπόλοιπους. Όχι. Είμαστε ενωμένοι ο ένας με τον άλλο, δίπλα από τον άλλο, ζούμε ο ένας κοντά στον άλλο. Έχουμε πατέρα, μητέρα, παππού, γιαγιά, προγόνους, περιβάλλον, τόπο που ζούμε, συγκεκριμένη καταγωγή, συγκεκριμένο τόπο ο καθένας. Την πόλη του, το χωριό του, τις παραδόσεις του, τις συνήθειές του.

Όλα αυτά τον έχουν επηρεάσει. Υπάρχει μια κληρονομικότητα. Υπάρχει μια εσωτερική προδιάθεση. Υπάρχει μια αγωγή που ο καθένας έχει δεχθεί. Υπάρχει μια αλλοίωση που έχει δεχθεί η ψυχή του. Καλή αλλοίωση ή και κακή επιρροή. Οπότε καταλαβαίνεις, ότι αυτό που είσαι είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες.

Όταν βλέπεις, δηλαδή, κάποιον που έχει έφεση και αγαπάει την πνευματική ζωή και διψάει η γη της καρδιάς του, μη βιαστείς να πεις: "Πολύ καλός άνθρωπος" Διότι δεν ξέρεις τις προυποθέσεις που είχε αυτός. Και μπορεί αυτός ο καλός άνθρωπος, να έπρεπε να είναι πολύ πιο καλός. Με βάση τις προυποθέσεις του. Και ο Θεός σ' αυτόν τον καλό να βλέπει ότι του λείπουν πολλά ακόμα. Αυτόν που εσύ θαυμάζεις!

Και μπορεί εσύ που βλέπεις τον εαυτό σου να τεμπελιάζει, να ραθυμεί, να ζει σε ένα πνευματικό λήθαργο και να μη σου αρέσουν πολύ αυτά τα πράγματα, ο Θεός να σε επαινεί στους Αγγέλους Του και να λέει: "Αυτός ο άνθρωπος, αυτή η ψυχή, αυτή η γη της καρδιας του, κοίταξε! Δέχθηκε αυτές τις σταγόνες, έστω λίγες σταγόνες από τη δική Μου θεϊκή βροχή!... Αλλά αυτός ο άνθρωπος ήταν τόσο αβόηθητος δίπλα του, ήταν τόσο δύσκολο το περιβάλλον του, ήταν τόσο δύσκολος ο χώρος εργασίας του, του σπιτιού του, οπότε πάλι καλά και αυτό που κάνει. Το βαθμολογώ αλλιώς".

Αλλιώς βαθμολογεί ο Θεός!!!

Πηγή: π. Ανδρέα Κονάνου, "Δυνάμωσε την ψυχή σου". 

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

porfyrios
Άγιος Πορφύριος

Οι μητέρες ξέρουν να αγχώνονται, να συμβουλεύουν, να λένε πολλά, αλλά δεν έμαθαν να προσεύχονται.
Οι πολλές συμβουλές και υποδείξεις κάνουν πολύ κακό.
Όχι πολλά λόγια στα παιδιά.
Τα λόγια χτυπάνε στ’ αυτιά,
ενώ η προσευχή πηγαίνει στην καρδιά.

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

π. Ανδρέας Κονάνος: Ο Θεός βρίσκεται στα απλά… τα καθημερινά!

Είπε Γέρων:
Αν θες να νιώσεις το Θεό,
πιες ένα ποτήρι νερό,

ένα χυμό, ένα ποτό,

έναν καφέ, ένα τσάι,
ένα κάτι...,
και προσπάθησε να αισθανθείς
την αγάπη
που σου προσφέρει μέσα απ’ αυτά.

Μάθε να Τον ακούς
και να Τον ακουμπάς
παντού,
μέσα απ’ τα πράγματά Του,
τη δημιουργία Του.
Όταν ξυπνάς,
πίνεις καφέ να σε τονώσει.
Μα μη ξεχνάς
πως ο Χριστός
ποθεί αφάνταστα
το ξύπνημά Του
να σου δώσει.
Δες τον ήλιο,
και αναλογίσου την λάμψη Του.
Μύρισε ένα λουλούδι,
και φαντάσου το δικό Του άρωμα.
Πάρε μια βαθιά ανάσα,
και κατάλαβε ότι η ζωή Του
κυλά μέσα σου
κι οξυγονώνει το κορμί σου.
Μετά,
θα κοινωνάς
και το άγιο Σώμα και το Αίμα Του,
και θα μουδιάζει το κορμί σου
κι η αγάπη Του η θεϊκή,
θα γαληνεύει
την ψυχή σου.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Σημεία προκοπής.


Σημεία προκοπής της ψυχής είναι α) Πλούτος προσευχής, 
β) Το να μη υπερηφανευόμαστε και να παραβλέπουμε
 τα ελαττώματα του πλησίον μας,
 γ) Το να επιθυμούμε να εξέλθουμε από το σώμα, 

δ) Το να υπομένουμε μετά χαράς όλα τα λυπηρά και 
ε) Το να ευχαριστούμε και δοξολογούμε το Θεό για όλα!

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

Έχει όλη την ευθύνη.


Όπως ο Θεός σε υπομένει, σε ανέχεται, να υπομένεις και συ το παιδί σου. 
Έχεις καθήκον να το συμβουλεύεις, όχι όμως με ταραχή και θυμό, 
αλλά με τρόπο ήρεμο και γαλήνιο. 
Εάν δεν σε ακούει, εκείνο έχει όλη την ευθύνη. 

Συ τότε να παρακαλείς τον Θεό να το φωτίσει
 και οδηγήσει στην οδό των εντολών Του.

Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017


"Οστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυ­ρὸν αὐτοῦ, καὶ ­ἀκολουθεί­τω μοι. ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ­ψυ­χὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπο­λέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀ­πο­λέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνε­κεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελί­­ου, οὗτος σώσει αὐτήν".

Κάτι θέλω να πω.


Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει...

Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα...


 
Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα, δε στο 'χω πει ακόμα...

                                                                                                                                        Γιάννης Ριτσος

Παρασκευή, 15 Σεπτεμβρίου 2017



Π.Λίβυος


Τις προάλλες συναντήθηκα με ένα γέροντα που αγαπώ πολύ.
Είδες ποτέ τον Χριστό γέροντα τον ρώτησα.
«Ναι πάτερ μου», μονολόγησε, με συστολή.
«Πώς είναι Γέροντα;»
«Όπως στα Ευαγγέλια πάτερ μου, αγνός, αγαθός, απλός και προσιτός».
«Και πότε συνέβη αυτό», ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτηση μου.
«Όταν αγάπησα πολύ δίχως να περιμένω τίποτα πάτερ μου», ψιθύρισε ο γέροντας με χαμηλωμένα τα μάτια του, που είχαν ήδη πλημμυρίσει ερωτικά δάκρυα για τον Χριστό του.
«Άδειασα σαν άνθρωπος και γέμισα Χριστό. Τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα. Τότε έρχεται Εκείνος όταν του μοιάσεις».
Αυτή η φράση, «Ο Χριστός έρχεται όταν του μοιάσουμε», σκαρφάλωσε στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδιάς μου και άνοιξε χώρο μέσα μου.
Ναι, η αγάπη. Εκείνη που ξέρει να θυσιάζεται και να χάνει. Να τα δίνει όλα δίχως να κρατάει λογαριασμό.
Εκείνη που πεθαίνει για να ζήσεις ο άλλος. Που προδίδεται, σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί.
Που ξέρει να λέει και να εννοεί, πάρε τον παράδεισο μου και δος μου την «κόλαση» σου….

O ΣΤΑΘΜΟΣ 
δεν λειτουργει προσωρινα για τεχνικους λογους!

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Επτά λόγοι του Χριστού από το Σταυρό



+Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου

Οδηγείται ο Χριστός στον Γολγοθά και καρφώνεται στον σταυρό. Από τον σταυρό ο Χριστός είπε επτά λόγους μεγάλης σημασίας και αξίας:
α) «Πάτερ άφες αυτοίς ου γαρ οίδασι τί ποιούσι».
Δικαιολογεί ο Σταυρωμένος τους σταυρωτές Του. Δεν κακιώνει μαζί τους ούτε αυτή την ώρα του φρικτού μαρτυρίου Του. Ο πόνος ήταν βαθύς και μεγάλος. Πρόκειται για λόγο άφθαστου μεγαλείου. Μόνο ένας Θεός μπορούσε να τον πει. Η μεγαλειώδης ανεξικακία απέναντι στην αδικαιολόγητη ανθρώπινη θρασύτητα, αυθάδεια, κακία και μοχθηρία. Η μεγαλόστομη κι ανυπέρβλητη αγάπη της συγχωρητικότητας μπροστά στη βαρβαρότητα της πώρωσης. Η σταυρωμένη αγάπη αντίκρυ στον επηρμένο φθόνο. Λόγια με πνεύμα και αίμα μέσα από την άφατη οδύνη, που τα έλεγε πριν, αλλά τα λέγει και τώρα από το ύψος του σταυρού· αγάπη προς δόλους και προς τους εχθρούς, ακόμη και τους σταυρωτές, ορισμένοι από τους οποίους αργότερα θα μετανοήσουν.

β) «Αμήν, λέγω σοι. σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω».
Ο αναμάρτητος Χριστός σταυρώθηκε ανάμεσα σε δύο αμαρτωλούς, σε δύο ληστές. Ό,τι έβλεπε κι άκουγε ο ένας, έβλεπε κι άκουγε κι ο άλλος. Ληστές κι οι δύο, σταυρωμένοι κι οι δύο. Ο ένας προκαλεί, βλασφημεί, ειρωνεύεται, αυθαδιάζει. Ο άλλος κάμπτεται, λυγίζει, επανορθώνει, παρακαλεί, μετανοεί. Σαν να εκπροσωπούν οι δύο συσταυρούμενοι τη σύμπασα ανθρωπότητα, τους αμετανόητους και τους μετανοημένους. Ο λόγος του Χριστού στον εκ δεξιών Του ληστή είναι λίαν παραμυθητικός για όλους τους αμαρτωλούς. Ας μην απογοητεύεται κανένας πια. Η φράση αυτή χαρίζει φτερά, κουράγια, ελπίδες σε όλους τους πολλούς αμαρτωλούς. Με πολύ λίγα λόγια αυτός ο ληστής φανέρωσε την ειλικρινή του μετάνοια, παραδέ-χθηκε την αμαρτωλότητά του απροφάσιστα, θέλησε να διορθώσει ταπεινά και τον συναμαρτωλό του, έστω την τελευταία αυτή ώρα, ομολόγησε τον Χριστό αναμάρτητο, Τον παρακάλεσε να τον δεχθεί στην ουράνια βασιλεία Του. Με τη γεύση του καρπού του δένδρου της γνώσεως καλού και κακού, του ξύλου εκείνου, έκλεισε ο παράδεισος για τον πρώτο Αδάμ. Με το ξύλο του σταυρού άνοιξε ο παράδεισος και πρώτος του οικήτορας έγινε ένας μετανοημένος ληστής. Πόση ενίσχυση λαβαίνουν τώρα όλοι οι αμαρτωλοί.
γ) Προς την Παναγία: «Γύναι, ιδού ο υιός σου». Και προς τον Ιωάννη: «ιδού η μήτηρ σου».
Καταπληκτική, κατανυκτική και συγκινητική η στιγμή. Την ώρα του άφατου πόνου, παραμένει ατάραχος, δεν λησμονεί τη μητέρα Του, την Παναγία, την πάνω απ’ όλες τις αγίες, τη σεμνότερη, καθαρότερη, ταπεινότερη γυναίκα όλου του κόσμου, όλων των εποχών. Εκείνη που Του δάνεισε τη σάρκα και το αίμα της, Τον μεγάλωσε και Τον φρόντισε. Δεν την αφήνει μόνη, απροστάτευτη, έρημη. Της δίνει νέο υιό. Έναν εξαίρετο κι αγαπημένο μαθητή του, που τού λέει κι αυτού πως από τώρα έχει νέα μάνα, που τη συνοδεύει και τη φροντίζει έως της μακάριας κοιμήσεως και μεταστάσεώς της. Γίνεται αδελφόθεος. Αδελφόθεοι γινόμαστε και μείς παραμένοντας στη σκιά του Εσταυρωμένου.
δ) «Θεέ μου. Θεέ μου ίνα τί με εγκατέλειπες;».
Μερικοί θεώρησαν τον εκ βαθέων αυτό λόγο ως πικρό γογγυσμό και ως απελπιστική ικεσία. Πρόκειται για λόγο που περιέχει άμετρο βάθος θεολογίας. Ο σταυρωμένος Χριστός γίνεται την ώρα εκείνη ο «επικατάρατος κρεμάμενος επί ξύλου», η «κατάρα» για μας κατά τον θείο Παύλο. Ο Σταυρωθείς σηκώνει τις αμαρτίες όλου του κόσμου, του τότε, του πριν και του μετά, όλων των αιώνων, όλων των ανθρώπων. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο, μιλά για μας τους εγκαταλελειμμένους και παραθεωρημένους, που ο Θεός μάς προσέλαβε. Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, κατά τον άριστο βιογράφο του Γέροντα Σωφρόνιο, όταν έχασε τη χάρη, αισθάνθηκε τη θεοεγκατάλειψη, τον πόνο του Αδάμ έξω του παραδείσου, τον πόνο του σταυρού, την απουσία της θεοκοινωνίας.
ε) «Διψώ».
Τα προηγηθέντα μαρτύρια, η άρση του σταυρού, η κοπιώδης ανάβαση στον Γολγοθά, η αγωνία του θανάτου, η οδύνη της σταυρώσεως, έφερε τη δίψα. Τον ξεδιψούν με ξύδι και χολή, πικρό κι απαίσιο κράμα. Πρόκειται για την ύψιστη έξαρση της ανθρώπινης αναξιοπρέπειας, αχαριστίας, αναισχυντίας κι ασέβειας. Ζητά νερό και του δίνουν ξύδι. Ορισμένοι ωραία θέλησαν να ερμηνεύσουν μεταφορικά το ρήμα αυτό λέγοντας πως διψούσε για τη σωτηρία των σταυρωτών Του, το είδαμε στον πρώτο Του λόγο να τους δικαιολογεί και να ζητά από τον ουράνιο πατέρα Του να τους συγχωρέσει. Λέγουν πως διψούσε για την εξάπλωση του ευαγγελίου σε όλη την οικουμένη, για την επικράτηση της ειρήνης, της αγάπης, της αλήθειας και της ελευθερίας.
στ) «Τετέλεσται».
Μια εύκολη ερμηνεία της λέξης αυτής θα σήμαινε ότι όλα πια τέλειωσαν. Στέρεψαν επιτέλους τα μαρτύρια Του. Τί άλλο μαρτύριο θα μπορούσαν ακόμη να σκεφθούν; Λέγοντας αυτό δεν αισθανόταν ανθρώπινη ανακούφιση, Το «τετέλεσται» σημαίνει την ολοκλήρωση του απολυτρωτικού έργου Του. Ο δαίμονας είχε κατατροπωθεί. Το πανάχραντο αίμα Του μας είχε εξαγοράσει από την κατάρα του νόμου. Το προφητικό κήρυγμα είχε πλήρως εκπληρωθεί. Οι πύλες του παραδείσου ήταν ορθάνοιχτες για όλους τους μετανοημένους, με πρώτο οίκητορα τον μετανοημένο ληστή.
ζ) «Πάτερ εις χείρας σου παρατίθεμαι το πνεύμα μου».
Παραδίδει τον εαυτό Του στον Θεό Πατέρα. Πεθαίνει σωματικά ως άνθρωπος, όχι μοναχά γιατί το θέλησαν οι εχθροί Του, αλλά και γιατί το ήθελε ο ίδιος.
Αναμφισβήτητα το μεγαλύτερο έγκλημα των ανθρώπων όλων των αιώνων είναι η σταύρωση του Χριστού, που έγινε όμως πηγή αγιασμού, σωτηρίας και λυτρώσεως. Δεν μπορούμε να μεταβούμε στο φως, τη χαρά και τη δόξα της Κυριακής του Πάσχα, αν απαραίτητα δεν διέλθουμε από τον λόφο της Μ. Παρασκευής, δεν αναπνεύσουμε το κλίμα που επικρατεί εκεί, δεν σκιασθούμε στον σταυρό, δεν προσκυνήσουμε ταπεινά, δεν προσλάβουμε γνήσιο ασκητικομαρτυρικό φρόνημα, δεν σταυρώσουμε πάθη κι επιθυμίες. Η μωρία, η αισχύνη, η ατίμωση, η ήττα του σταυρού, γίνεται για τους πιστούς καύχηση, τιμή, δόξα, νίκη. Το νεκρό ξύλο γίνεται ζωοπάροχο. Το σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο απλός, λιτός, απέρριτος, μαρτυρικός σταυρός. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, ταπεινή, αμόλυντη, αρυτίδωτη. Κόσμημα, έμβλημα, τρόπαιο της Εκκλησίας ο σταυρός. Αυτός είναι ο πλούτος της, το κάλλος της, η δύναμη της, η επιρροή της, η έμπνευσή της. Σταυρώσιμη η Εκκλησία, σταυροφόροι οι χριστιανοί. Στον σταυρό μετρούμεθα, ζυγιαζόμαστε, οριοθετούμεθα. καθρεφτιζόμαστε, καυχόμαστε με τον πρωτοκορυφαίο Παύλο. Ο ευλογημένος σταυρός του Χριστού διδάσκει, φρονηματίζει, χαριτώνει, ενισχύει, φυλάγει, παραμυθεί.

πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Η εύλαλη σιωπή», εκδ. Εν πλω.